(function() { (function(){function c(a){this.t={};this.tick=function(a,c,b){var d=void 0!=b?b:(new Date).getTime();this.t[a]=[d,c];if(void 0==b)try{window.console.timeStamp("CSI/"+a)}catch(l){}};this.tick("start",null,a)}var a;if(window.performance)var e=(a=window.performance.timing)&&a.responseStart;var h=0=b&&(window.jstiming.srt=e-b)}if(a){var d=window.jstiming.load;0=b&&(d.tick("_wtsrt",void 0,b),d.tick("wtsrt_","_wtsrt", e),d.tick("tbsd_","wtsrt_"))}try{a=null,window.chrome&&window.chrome.csi&&(a=Math.floor(window.chrome.csi().pageT),d&&0=c&&window.jstiming.load.tick("aft")};var f=!1;function g(){f||(f=!0,window.jstiming.load.tick("firstScrollTime"))}window.addEventListener?window.addEventListener("scroll",g,!1):window.attachEvent("onscroll",g); })();

Konan sem kyndir ofninn sinn

Eldhúsreyfarar miðaldra matargúrús á Skólavörðuholtinu

28.6.08

Uppskrift að fullkomnu kvöldi

Kvöldmaturinn: Silfurtúnsjarðarber og kalt hvítvín.

Verra gæti það verið. Til dæmis gætu jarðarberin verið ísköld, það væri verra. Eins ef hvítvínið væri ekki kalt.

Hmm, en það mætti bæta við ögn af góðu súkkulaði.

Þannig að nú geymi ég jarðarberin, fer út og kaupi súkkulaði og kem svo heim og fæ mér meiri jarðarber og hvítvín.

Þá er kvöldið fullkomið.

|

Tíu ára breytingaskeið

Ég var að átta mig á því að einhverntíma um þessar mundir eru tíu ár síðan Matarást kom fyrst út. Þótt mér finnist oft vera miklu lengra síðan.

Það má svosem segja að ýmislegt hafi breyst við það.

Einu eða tveimur árum fyrr fór ég í allmörg viðtöl sem voru hluti af fertugsuppgjörinu mínu (þetta var alltsvo árið sem ég var 39 ára og það var ýmislegt sem mér fannst að ég þyrfti að taka á áður en ég yrði fertug; það gafst vel og ég endurtók þetta þegar ég var 49 ára). Og þá kom fram að sjálfsmyndin var frekar brothætt og sjálfsálitið í botni. Og hafði lengi verið.

Viðmælandinn spurði hvort væri virkilega ekkert sem mér þætti ég gera vel. Ég svaraði eftir nokkra umhugsun að jú, ég gæti eldað góðan mat og hefði gaman af að bjóða fólki að bragða á honum.

Það sem hefur breyst síðustu tíu árin er altsvo ekki að mér finnist að mér hafi farið fram á öðrum sviðum, heldur að það sem ég geri vel breyttist úr aukaatriði í aðalatriði.

En það var nú bara tilviljun að þannig fór.

|

27.6.08

Sjónvarp, krókódilar og klósettfata Churchills

Það eru ákveðnir kostir við lélega sjónvarpsdagskrá (Patrick Swayze, kommon - þótt kallgreyið sé dauðvona, hann verður ekkert skemmtilegri leikari fyrir það); ég gæti náttúrlega horft á Biggest Loser á eftir á Skjá 1, ojæja - en allavega, maður fer kannski að flakka á milli stöðva og rekst á sitthvað áhugavert. Til dæmis veit ég núna að það eru krókódílar í Kína, sem ég hafði bara ekki grænan grun um áður, og hef ég þó fræðst mikið um Kína síðasta árið.

Og núna er ég að horfa á nokkuð áhugaverðan þátt um London neðanjarðar. Bunkerinn hans Churchills og svona. Í bunkernum, sem er tugi metra ofan í jörðinn er rafstöð, eldhús, birgðageymsla og hvaðeina - en ekkert klósett. Churchill hefði þurft að gera sín stykki í fötu ef hann hefði þurft að dvelja þar langdvölum.

Hinn möguleikinn er að slökkva og fara að gera eitthvað annað. En til þess þyrfti ég að standa upp.

|

Súkkulaðigenamengi

Ég er nú ekkert yfir mig hrifin af erfðabreytingum (nema náttúrulegum) en ég er heldur ekki sannfærð um að þær séu alfarið af hinu illa.

Og ég er svolítið spennt fyrir þessari rannsókn. Ég lít jákvæðum augum á allt sem eflir og styrkir súkkulaðiframleiðslu heimsbyggðarinnar.

Ég er nefnilega með súkkulaðigen. Sem að vísu virðast ekki hafa erfst til eldra barnabarnsins, hún er hætt að borða súkkulaði.

Nema í birtingarforminu ,,litlar súkkulaðikökur með mjúkri miðju".

|

Stóra spurningin

Álitamál sem ég er viss um að hefur valdið ótal hjónaskilnuðum, vinslitum og ósætti á vinnustöðum í áranna rás:

Þegar maður setur klósettrúllu á vegghengi, á þá pappírinn að hanga niður fyrir innan (nær veggnum) eða framan rúlluna?

Tekið skal fram að hér er átt við einfalt vegghengi sem er ekki með hlíf yfir.

|

26.6.08

Gömul og gráskjótt

Ég er farin að grána.

Kannski ekki vonum seinna, komin á sextugsaldur. Verst þykir mér þó að ég virðist ætla að grána ójafnt, ég fann fimm grá hár í hægri vanganum en ekki nema tvö í þeim vinstri. Ef sama hlutfall helst áfram gæti ég þurft að endurskoða fyrri ákvarðanir um að lita ekki hárið. Nema ég vilji vera með nærri algrátt hægra megin en bara grátt rétt aftur fyrir eyra vinstra megin.

Og þó. Það rifjaðist upp fyrir mér þetta eina skipti sem ég gerði tilraunir með að lita hárið. Svona austurevrópurautt. Það var ekki smart.

Líklega skárra að vera gráskjótt. Nema hvað það gæti einhver tekið feil á mér og ísbirni.

En ég er nú ekkert að hafa áhyggjur af því meðan gráu hárin verða ekki mikið fleiri.

|

Pallurinn góði

Ef ég væri ekki þegar í vinnu hjá Forlaginu mundi ég íhuga alvarlega að sækja um vinnu hér.

Þar kemur pallurinn í portinu sterkur inn. Á svona dögum nýtist hann fyrir grill, pókerspil, sólböð, blaðalestur, kaffidrykkju, vinnufundi, prófarkalestur ... Í vetur var reist þar tjald og haldið partí þar sem KK spilaði. Skjólgott og sólríkt port með stórum palli er æði. Vantar bara heita pottinn, þá væri þetta fullkomið.

Hjá Eddu og þar á undan Fróða var bara bílastæði eða reykingastétt.

|

Kaffihlaðborð biskupsfrúarinnar

Er einhver sem ætlar í Skálholt á laugardaginn og ég gæti hugsanlega fengið far með, auðvitað gegn þátttöku í bensínkostnaði?

Dagskráin er alltsvo:

Mjöll Snæsdóttir fornleifafræðingur flytur erindi um kost Skálholts. Hún hefur stýrt forleifauppgreftri á staðnum undanfarin ár og byggir hún erindið að miklu leyti á þeim rannsóknum.

Ingólfur Guðnason garðyrkjufræðingur fjallar um ræktun í klaustrum miðaldanna og hugsanleg áhrif hennar utan klaustra. Ingólfur hefur kynnt sér margvíslegar heimildir um ræktun til forna í Skálholti og eins hefur hann gert jurtagarð við Skálholt. Þar má sjá sýnishorn nytjajurta sem kunnar voru í Skálholti á fyrri öldum. Væntanlega verður garðurinn í fullum skrúða.

Og svo er boðið upp á kaffihlaðborð Valgerðar biskupsfrúar.

|

Engin kreppa hjá Karíusi og Baktusi

Jæja, það er allavega ein tegund fyrirtækja sem þarf víst ekkert að óttast samdrátt: Sælgætisframleiðendur. Íslendingar eru held ég ekkert mikið minni nammigrísir en Kanar og þótt hráefnisverð hækki lætur fólk eftir sér að kaupa sælgæti þótt það spari við sig grænmeti og ávexti.

Og þar sem fólk hefur ekki efni á að fara til tannlæknis verða Karíus og Baktus áreiðanlega kátir í kreppunni.

|

25.6.08

Ekki meiri Volkan

Ekki gott með Tyrkina, nú fæ ég ekki að dást meira að Volkan Demirel. Æ æ.

Þar sem Volkan var ekki með í leiknum var ég auðvitað ekkert að horfa en það var þó kveikt á sjónvarpinu. Þegar seinni hálfleikur var nýlega byrjaður fór ég í sturtu. Var nú ekki lengi en þegar ég kom aftur sátu Þorsteinn J og þeir og voru eitthvað að spjalla. -Ha, er leikurinn búinn, hugsaði ég, -en ég var enga stund í sturtunni, var það? Í alvöru hvarflaði að mér að ég væri orðin svo slæm af kæfisvefninum að ég væri farin að steinsofna standandi í sturtu. En skýringin var víst önnur.

|

Siggi Hall og Morgan Freeman

Hmm, það er nú ekkert skrítið að Siggi Hall (ásamt fleiri íslenskum kokkum) komi eitthvað við sögu á þessari ágætu matarhátíð (svona Washington Food and Fun eitthvað), sem endar á árlegum galadinner veitingahúsasamtaka Washingtonborgar (ekki aaaaaalveg Óskarshátíð en Siggi má lýsa þessari uppákomu þannig mín vegna - ég geri ráð fyrir að þar sem stendur ,,hefur verið lýst" sé Siggi sjálfur að lýsa).

Aðalsponsorarnir (platinum plus sponsors) eru nefnilega: Icelandair, Icelandic Group, Iceland Naturally, Reykjavík Food & Fun Festival og Sustainable Iceland. Svo að það væri skrítið ef það væri ekki íslenskt hráefni og íslenskur kokkur. Verst að kynningarpeningarnir eru búnir og dugðu ekki fyrir blaðamannafundinum.

Eníveis, mér er nokk sama. En mig langar samt að vita hvaða verkefni það er sem Baldvin Jónsson ætlar að hitta Morgan Freeman út af. Eða ég geri ráð fyrir að þetta sé Morgan sem hann er að tala um, gaurinn á veitingahús í Clarksdale og hefur verið skrifaður fyrir matreiðslubók og allt.

|

Bókaflutningar og fólksflutningar

Þegar ég fer til útlanda - einkum og sér í lagi ef leiðin liggur til London - kem ég venjulega heim með slatta af bókum. Allt upp í tuttugu, og þótt þær séu ekki svo margar eru þær oft stórar og þungar. Matreiðslubækur eru það gjarna.

Ég held ég sleppi öllum bókakaupum í næstu ferð, eða kaupi ekki nema það sem ég er alveg viss um að geta ekki fengið gegnum Amazon eða aðrar netverslanir. Þær síga nefnilega ansi mikið í og miðað við hvernig Icelandair-menn tala finnst mér líklegt að nú eigi að fara að fylgja þungatakmörkunum strangt eftir - þeir hafa reyndar verið býsna linir hingað til. Síðast þegar ég kom frá London var taskan 22 kg og var bara merkt sem Heavy án þess að nokkuð væri rukkað og ekkert litið á níðþunga hliðartösku, troðna af bókum, sem ég var með í handfarangri. Held ég sleppi ekki svo létt næst.

Vonandi fara þeir ekki að rukka fargjaldið eftir þyngd. Persónulega sé ég ekkert að því að láta þá borga extra sem þurfa tvö sæti undir sig (eða hálft annað, sérstaklega ef ég sit við hliðina á þeim) en á meðan maður getur látið sér nægja eitt sæti ætti eitt fargjald að duga. Þótt Boltastelpan sé t.d. miklu ódýrari farmur en ég.

|

Af betlurum og íslensku umhverfi

Mér datt í hug áðan, þegar ég var að gefa manni sem ég mætti í Austurstrætinu klinkið sem ég var með í vösunum eins og hann hafði beðið ósköp kurteislega um - ég hafði nefnilega ekki mætt neinum á Laugaveginum eða í Bankastrætinu í þetta skipti svo að ég átti enn klinkið sem ég var með tilbúið til þessara nota - að það hefði líklega alveg gleymst að segja honum frá því að betlarar falli ekki inn í íslenskt umhverfi.

Eða það minnir mig allavega að ég hafi lesið í einhverjum kommentum við frétt um sígauna á Selfossi í gær.

Mér fannst náunginn ekkert falla illa inn í umhverfið í Austurstrætinu svosem. Og ég veit ekki betur en reykvískir rónar hafi betlað - eða ,,slegið" peninga í miðbænum áratugum saman og sennilega frá því að Austurstræti var moldartroðningur. Betlið er svosem hvimleitt en það er ekkert nýtt og það er ekki flutt inn frá útlöndum. Ekki þessi sort allavega.

|

24.6.08

Ætli mér verði hleypt inn?

Bretar vilja ekki hleypa Mörtu Stewart inn í landið vegna afbrotaferils hennar. Bandaríkjamenn vilja ekki hleypa Boy George inn til sín af sömu ástæðu. Persónulega held ég reyndar að ég mundi frekar vilja Boy George í heimsókn.

En ég fór að velta fyrir mér hvort mér yrði kannski snúið við á Heathrow næst þegar ég fer til Englands. Ég sat einu sinni í heilan klukkutíma í fangaklefa lögreglustöðvarinnar á Króknum. Og svo hef ég mætt í yfirheyrslu með réttarstöðu sakbornings.

Ætli þeir vilji mig nokkuð frekar en Mörtu?

|

Kínverjar í lange baner

Ég var eiginlega búin að fá nóg af Kínverjum fyrir lífstíð þegar ég var að gera nafnaskrána við Maó formann í fyrra. Eins og ég sagði þá, ég hef ekkert á móti Kínverjum, þeir eru bara svo helvíti margir og voru flestallir nefndir í bókinni, fannst mér.

Nema nú er ég komin á kaf í nýja kínverska nafnasúpu og í þessari bók eru allir nefndir sem ekki fengu að vera með í Maó-bókinni.

Svo ég vitni aftur í Noel Coward: Very big, China.

|

Jónsmessunæturdraumur

Ég svaf á Jónsmessunótt. Eins og ég hef oftastnær gert síðustu þrjátíu og eitthvað árin. Sæmilega vel meira að segja, miðað við hvernig ég sef yfirleitt þessa dagana. En það stendur líklega allt til bóta, allavega er búið að boða mig í mátun fyrir svefnöndunargrímuna (eða hvað það nú heitir) í næstu viku. Þannig að kannski verð ég farin að vakna úthvíld og blómleg upp úr miðjum júlí. Það væri nú ágætt.

Mér tókst þó að halda mér vakandi yfir Lost í gær. Ekki að ég væri miklu nær um hvað var að gerast en þótt ég hefði dottað tuttugu sinnum eins og stundum gerist ...

Svo dreymdi mig Jónsmessunæturdraum. Hann var hvorki um ísbirni né rollur, þó nær rollum. Ég var samt stödd í Skagafirði og það var maður í honum sem ég hef sjaldan hugsað til síðan ég hætti að vaka á Jónsmessunótt.

|

23.6.08

Jónsmessunætur-bananamúffur

Ég bakaði bananamúffur áðan. Samt er ekki rigning. Né er ég að fara að velta mér upp úr dögg.

En ég átti nokkra banana sem voru orðnir fallega kolsvartir. Múffurnar eru nokkuð góðar bara. Og tekur svona fimm mínútur að gera þær í matvinnsluvélinni, ekki meira.

Bananamúffur

330 g bananar (vigtaðir án hýðis), helst svartir að utan
75 g muscovado-sykur eða púðursykur
75 g sykur
75 g smjör
3 egg
275 g hveiti
2 1/2 tsk lyftiduft
1/2 tsk matarsódi
1/2 tsk kanill


Ofninn hitaður í 200°C. Bananarnir stappaðir fínt eða maukaðir í matvinnsluvél og muscovado-sykri, sykri, smjöri og eggjum hrært vel saman við. Hveiti, lyftidufti, matarsóda og kanil blandað saman og síðan hrært saman við deigið, gjarna með sleikju - eða allavega borgar sig að hræra deigið eins lítið og mögulegt er eftir að hveitið kemur út í, ég notaði reyndar púlshnappinn á matvinnsluvélinni. Sett í múffuform (þetta eru 16-18 venjulegar múffur eða 20-25 litlar og bakað í miðjum ofni; um 15 mínútur fyrir venjulegar múffur, 10-12 fyrir litlar.

|

Úlfur, úlfur ...

... eða hvað? Einmitt.

Ég veit svosem ekki hvað er á myndinni sem Haddý og þær tóku á Skagaheiði. Kannski ísbjörn, hver veit? Gæti verið risarolla náttúrlega.

Í amerískum lögguþáttum (já, og dönskum líka, reyndar) er þetta ekkert vandamál. Þá er hægt að stækka myndina og skýra hana þangaðtil sést alveg hvað er á henni, sama hvað hún er vond í upphafi. Pís of keik.

Ég hef ekki lagt í vana minn hingað til að labba um Skagann svosem. En ef ég ætlaði þangað mundi ég koma við hjá refaskyttunni barnsföður mínum og fá lánaðan byssuhólk. Svona til öryggis.

|

Ormurinn á gullinu

Ágætt að ég var ekki búin að skipta gjaldeyrisvarasjóðnum. Úr því sem komið er held ég að sé best að lúra á honum fram að næstu utanlandsferð. Og nú mætti líka sú ágæta útgáfa Hippocrene Books fara að borga mér höfundarlaunin sem ég á inni, dollarinn er orðinn það hár. Ég skrifaði þeim reyndar um daginn og bað þá um að ógilda gamla tékkann (gefinn út í október þegar dollarinn var - hvað, rúmar 60 krónur?) og senda mér nýjan eða bara leggja inn á reikninginn minn en hef ekki fengið svar. Kannski ég ítreki það fljótlega. Eða veðji á að dollarinn fari mun hærra. Ég hef nú grætt á því áður að bíða.

En ég er loksins komin á þann stað í lífinu (þó hugsanlega tímabundið) að mig hvorki vantar fleiri matreiðslubækur né langar sérstaklega í þær (ókei, nema eina og eina). Það gæti vissulega tengst gengismálunum eitthvað smávegis. Meira samt skorti á hilluplássi.

|

Shady Lady lætur til sín taka

Shady Lady (pókerpersónan mín alltsvo, dregur nafn af stóru sólgleraugunum sem ég fel mig bakvið) rúllaði samstarfsmönnunum upp í pókerspili á sólpallinum áðan. Nú er þetta sko orðið alvöru, Bjarni reddaði ferðapókerkitti og við þurfum ekki lengur að spila með Hugleiksspilum upp á eldspýtur. Enda skilaði það sér fljótt. Til mín sko.

Held það sé alveg ljóst í hvað sólrík hádegishlé fara í sumar. Texas Hold'Em og ekkert annað.

Einkasonurinn segir samt að ég verði að fá mér speglasólgleraugu til að standa almennilega undir nafni. Ég held ekki; er alveg nógu shady og ladylike. Shady allavega.

|

Ekki öruggasti vinnustaðurinn

Ekki að það sé neitt betra fyrir þá sem fyrir uppsögnunum verða að þessu sinni - en hversu oft ætli maður sé nú í áranna rás búinn að heyra fréttir um fjöldauppsagnir hjá Icelandair/Flugleiðum? Hundruðum manna sagt upp og mikill samdráttur? Ekki beint tryggasti vinnustaður á landinu, held ég. Og ekki veit ég hvað oft fyrirtækið hefur verið næstum farið á hausinn en alltaf bjargast. Þá var að vísu enginn Hannes að róta í peningakassanum eða einhverjir veruleikafirrtir menn að leika sér í Excel. Bara venjulegt gamaldags klúður.

En ég get ekki sagt að ég öfundi hann Bubba neitt af forstjórastarfinu.

|

22.6.08

Andlegur stuðningur og Tyrkir

Einkasonurinn horfði á fótboltaleikinn hér þar sem hann var í mat og komst svo auðvitað ekki frá. Hann vantaði svo andlegan stuðning - sagði hann - á meðan vítaspyrnukeppnin stóð yfir og móðir hans brá að sjálfsögðu vel við, settist hjá honum (ekki að ég hefði verið að horfa á fram að því) og horfði á með honum. Að vísu hélt hann því fram á eftir að ég hefði verið sá aumasti andlegur stuðningur sem hægt var að hugsa sér því að í hvert skipti sem hans menn áttu að sparka sagði ég ,,iss, hann klúðrar örugglega" eða eitthvað álíka, sem ekki féll í góðan jarðveg - en hey, ég var bara að búa drenginn undir að illa færi svo hann yrði ekki fyrir vonbrigðum.

Og svo unnu hans menn svo ég veit ekki hvern fjandann hann var að kvarta.

Ég ætla hinsvegar að halda með Tyrkjunum í undanúrslitunum svo að sé séns á að ég fái að sjá Volkan Demirel fækka fötum aftur. Til þess þurfa þeir víst að leika til úrslita.

|

Berbrjósta á Grettisgötunni

Á svona dögum sakna ég nú pínulítið svalanna á Kárastígnum. Að vísu var sól á norðursvölunum mínum snemma í morgun en þetta er líka lengsti dagur ársins eða þarumbil. Ég hringdi einmitt áðan í einkasoninn til að gá hvort hann kæmi í kvöldmat og þá sátu hann og hans ektakærasta úti á svölum og spiluðu eitthvert spil sem hann sagði að amma hans hefði kennt þeim. -Man ekki hvað það heitir, svolítið eins og Scrabble nema með teningum, sagði hann.

Hmm. Mögulega dómínó, það getur verið að móðir mín lumi á því eins og fleiru. En henni væri svosem trúandi til að hafa kennt þeim eitthvert harðsvírað teningaspil.

En allavega, hann ætlar að koma í kvöldmat og það þýddi að ég þurfti að rölta upp í Nóatún að kaupa aðeins meira. Og þegar ég kom í sólina úti á Grettisgötunni sá ég að ég þarf engar svalir. Ég get bara gert eins og nágrannakona mín, kona ríflega á mínum aldri, sem hafði komið sér fyrir á klappstól á gangstéttinni og sat þar berbrjósta og sólaði sig og las reyfara.

Ég var nærri snúin við til að fara að dæmi hennar - viss um að ég með mínar beru og skjannahvítu F-skálajúllur mundi nú aldeilis taka mig vel út hérna fyrir framan húsið og ég á einmitt nokkra ólesna reyfara - en svo hætti ég við.

Ég mundi nefnilega að ég á engan klappstól.

|

Nöldurkerlingar og falleg lík

Ég hef nú satt að segja ekki verið að velta því mikið fyrir mér hvað verði í matinn á elliheimilinu þegar þar að kemur. Reyndar held ég ekki að það komi til með að skipta mig miklu máli; öfugt við það sem margir kynnu að halda er ég nú vön að borða bara það sem fyrir mig er sett og er ekkert mikið að velta því fyrir mér. Annað mál ef ég elda matinn sjálf og oftast finnst mér reyndar miklu skemmtilegra að elda en borða.

Burtséð frá því er ég hálfpartinn að vonast eftir því að lenda ekki á elliheimili. Málið er samt ekki að ég vilji búa heima eins lengi og mögulegt er (eða lengur); ég hef bara engan sérstakan áhuga á að verða neitt voðalega gömul. Ég er ekkert viss um að það eigi vel við mig.

Ég er reyndar lengi búin að hóta afkomendum mínum því að ég ætli að verða sérlega nöldurgjörn og neikvæð kerlingarherfa sem hefur allt á hornum mér alla daga en það eiginlega virkaði ekki nema á meðan ég sá fram á að ég sæti uppi með einkasoninn til eilífðarnóns, það hefði verið svo upplagt að skeyta skapi sínu á honum í ellinni. En svo losaði skylmingastúlkan mig við hann af heimilinu (eða öllu heldur, ég flutti að heiman) og ég held að það verði lítið gaman að vera nöldurkerling ef maður hefur engan að jagast í nema sjálfan sig.

Verst að ég er eiginlega orðin fullsein í því að lifa hátt, deyja ung og verða fallegt lík.

Ég þekkti annars einu sinni fyrir löngu mann sem var með sífelldar yfirlýsingar á vörunum um að þetta ætlaði hann einmitt að gera. Honum tókst vel upp við fyrsta atriðið.

|