(function() { (function(){function c(a){this.t={};this.tick=function(a,c,b){var d=void 0!=b?b:(new Date).getTime();this.t[a]=[d,c];if(void 0==b)try{window.console.timeStamp("CSI/"+a)}catch(l){}};this.tick("start",null,a)}var a;if(window.performance)var e=(a=window.performance.timing)&&a.responseStart;var h=0=b&&(window.jstiming.srt=e-b)}if(a){var d=window.jstiming.load;0=b&&(d.tick("_wtsrt",void 0,b),d.tick("wtsrt_","_wtsrt", e),d.tick("tbsd_","wtsrt_"))}try{a=null,window.chrome&&window.chrome.csi&&(a=Math.floor(window.chrome.csi().pageT),d&&0=c&&window.jstiming.load.tick("aft")};var f=!1;function g(){f||(f=!0,window.jstiming.load.tick("firstScrollTime"))}window.addEventListener?window.addEventListener("scroll",g,!1):window.attachEvent("onscroll",g); })();

Konan sem kyndir ofninn sinn

Eldhúsreyfarar miðaldra matargúrús á Skólavörðuholtinu

10.5.08

Einar krónur

Ég var úti í búð að versla í dag. Á undan mér á kassanum var gömul kona sem var að borga eitthvert smáræði sem hún keypti með klinki en átti erfitt með að tína til rétta upphæð. Loksins var þetta þó nærri komið hjá henni.

-Ertu kannski með tvær einar krónur í viðbót? spurði kassadrengurinn.

Gamla konan fann einhverja peninga í vasanum og sýndi honum.

-Nei, en þarna ertu með tvær fimm krónur, sagði drengurinn. -Ég tek bara einar fimm krónur hjá þér og læt þig hafa þrjár einar krónur í staðinn.

Og svo gerði hann það.

|

Hvítasunnumáltíðin

Ætli ég verði ekki að druslast í Ríkið og kaupa eitthvert þokkalegt rauðvín sem er samt ekki dýrara en svo að ég tími því í afkomendurna. Svona til að geta gefið þeim eitthvað með hvítasunnusteikinni. Sem ég þarf reyndar að ákveða í leiðinni hver verður; var hálfpartinn að hugsa mér að setja lambalæri á grillið en veðurspáin er ekkert voðalega hvetjandi til þess. Þannig að kannski nota ég bara eitthvað sem ég á í frysti. Þar er allavega allt vaðandi í fiðurfénaði; andabringur og stokkendur og kornhænur og eitthvað fleira. Svo er örugglega eitthvað til í einn eða tvo forrétti.

En það er til nóg af forrétta- og eftirréttavínum í vínskápnum. Og nóg í forrétti og jafnvel eftirrétti í frystinum ef því er að skipta. Þannig að eiginlega er það bara rauðvínið sem mig vantar. Og kannski eitthvert meðlæti.

Velti því fyrir mér í strætó á eftir. Það er fínt að hugsa upp matseðla í strætó. Geri það oft.

Ég man í fljótu bragði ekki eftir neinum hvítasunnumatarhefðum, er eitthvert ykkar með einhverjar slíkar í gangi?

|

9.5.08

Útsvarsleysi

Ætli ég sé eina manneskjan sem ekki er að horfa á Útsvar?

Mér leiðast spurningakeppnir. Það eina sem ég horfi á svoleiðis er Mastermind á BBC. Jú, og stundum The Weakest Link, reyndar. En af ólíkum ástæðum.

|

Natótoppagetraun

Þessi getraun var svolítið snúin, ég er ekkert sérlega vel að mér í forsætisráðherrum Natóríkja. Náði samt 85% - en það var bara með útilokunaraðferðinni, maður veit nokkurn veginn hvernig nöfn eru notuð í hverju landi um sig.

Þessi var auðveldari, hér var jú Geir Hilmar Haarde og fleiri ... (já, ókei, þetta eru ekki alveg nýjustu upplýsingar).

|

Gjaldeyrisvarasjóður Nönnu

Hmm, nú er pundið komið svo hátt aftur að ég fer að huga að því að selja gjaldeyrisvarasjóðinn. Það er að segja pundin sem ég er búin að eiga í veskinu síðan ég var í London um daginn. Blessuð krónan styrktist dálítið akkúrat þegar ég kom heim svo að ég er búin að lúra á þessum seðlum eins og ormur á gulli; best ég komi við í banka með þetta því ekki er ég á leið til útlanda á næstunni.

Óvíst samt að ég geti skipt marokkósku dírham-seðlunum sem ég á líka - en það er nú enginn stórpeningur, innan við þúsundkall líklega.

Reyndar var að læðast að mér illur grunur áðan um að ég hefði líklega gleymt að innleysa höfundarlaunaávísun sem ég fékk frá bandaríska forlaginu mínu í vetur. Kannski er það of seint núna, og alveg spurning hvort ég finn hana reyndar.

En það var nú engin formúa - ekki heldur þótt dollarinn hafi mjakast upp á við. En hann var í 105 krónum þegar ég fékk upphaflegu höfundarlaunagreiðsluna fyrir bókina.

|

Ending í útgáfubransanum

Ég fór á aðalfund Félags bókaútgefenda í gær og á eftir í mat á Holtinu og tilheyrandi öldrykkju fram á nótt. Er samt bara nokkuð spræk núna í morgunsárið, miðað við aldur og fyrri störf ...

Talandi um aldur: Á fundinum var meðal annars verið að kveðja Arnbjörn í Setbergi, sem var að ganga úr stjórn eftir 54 ára samfellda setu - og geri aðrir betur. Hann var semsagt kominn í stjórnina áður en ég fæddist og er búinn að gefa út bækur í 56 ár.

Mér finnst ég stundum orðin gömul í hettunni og þegar ég byrjaði að vinna hjá Iðunni við reikningaútskrift og fleira var til dæmis engin tölva þar, ég þurfti fyrst í stað að reikna allar pantanir út á reiknivél (strimilvél, en reyndar rafknúna) og vélrita síðan reikningana. Flest handrit voru send í prentsmiðju til setningar, eða til þartilhafðra kvenna úti í bæ. En Arnbjörn (sem er prentari) lærði að handsetja, nokkurn veginn eins og Gutenberg sjálfur gerði.

Ég veit ekki hvað ég á eftir að vera lengi í þessum bransa en það verða engin 56 ár. Ég er samt núna að vinna hjá þriðju kynslóð sömu fjölskyldu.

|

8.5.08

Til heiðurs vörubílstjórum ...

... ætla ég að vísa á þessa síðu.

Sjálf man ég bara eftir þegar brennivínsbíllinn valt á Vatnsskarði um verslunarmannahelgina ... en það var kannski bara þjóðsaga.

Og þegar vörubílstjórinn sem ég var einu sinni gift var að keyra svín (lifandi) og missti þau af bílnum hjá sér í Hvalfirðinum; einhver náðust ekki (ekki strax allavega) einkasonurinn var lengi á eftir viðkvæmur fyrir öllu tali um villisvínastofn sem hefði frést af í Hvalfirði.

|

7.5.08

Þó ekki í Kópavoginn ...

Ég þurfti upp í Mjódd í morgun að sækja svona svefnrannsóknagræju sem ég á svo að spenna utaná mig þvers og kruss og sofa með eina nótt. Það var rigning svo að ég ákvað að splæsa í leigubíl uppeftir. Kom þangað, borgaði tíuþúsundogeitthvað (leiga fyrir græjuna í eina nótt) og fór svo til að láta kenna mér á þær. Konan sýndi mér hvernig ég ætti að gera og sagði svo að þegar ég setti einhvern dippidúttinn í samband þyrfti ég að passa upp á að það heyrðist hljóð og sæist ljós.

Nema þegar hún stakk þessu í samband til að sýna mér kom náttúrlega ekkert hljóð eða ljós. Græjan biluð og ekki hægt að fá nýja fyrr en á þriðjudag. Þá þarf ég aftur uppeftir til að ná í hana (en vopnandi ekki borga annan tíuþúsundogeitthvað kall). Og svo þarf ég enn uppeftir snemma morguninn eftir til að skila græjunni svo ég verði ekki rukkuð um annan sólarhring. Og svo þarf ég enn eina ferð uppeftir til að láta segja mér niðurstöðurnar. Og hver veit hvað svo ...

Mér finnst að læknar ættu að vera í miðbænum. Allir sérfræðingar sem ég hef þurft til síðasta árið hafa verið uppi í Mjódd. Heimilislæknirinn minn (sem er í fimm mínútna göngufjarlægð frá vinnunni minni til allrar hamingju) virðist hafa sérstakt dálæti á sérfræðingunum þar. Sendir mig alltaf þangað.

|

Hvekkta konan

Ég gerði aðra tilraun til að fara og sækja mér kaffi áðan. Ekkert þjófavarnarkerfi núna reyndar en þegar ég var að ganga yfir pallinn og rétt komin að bakdyrunum á hinu húsnæðinu (Forlagið er í tveimur sambyggðum húsum en ekki innangengt á milli nema eftir krókaleiðum) heyrðist þessi ægilegi skellur, ég hrökk í kút og var nærri búin að missa kaffibollann. Í annað skipti í dag.

Svo kom uppúr dúrnum að það er verið að henda rusli út af þriðju hæð í húsinu niður í gám og skellirnir stöðugt að skjóta aumingja gömlu konunni (mér alltsvo) skelk í bringu.

Ég er boðin á vínkynningu á eftir; þarf einmitt á einhverju að halda til að róa taugarnar.

|

Vonlaus sem innbrotsþjófur

Ég fór áðan yfir í hinn hluta húsnæðisins að ná mér í kaffi.

Þjófavarnarkerfið fór í gang nánast um leið og ég steig inn fyrir dyrnar og vældi ógurlega.

Það merkilega var að Sigga systir hafði farið sömu leið og sótt sér kaffi nokkrum mínútum áður án þess að nokkuð gerðist. Ekkert væl þótt hún færi um báðar hæðirnar fram og aftur. Ég er náttúrlega stærri (alltsvo breiðari) en hún, en samt ...

Allavega er ljóst að ég er ekki efnilegur innbrotsþjófur; mér brá svo þegar kerfið fór af stað að ég var nærri búin að fá hjartaáfall. Eða pissa í buxurnar allavega.

|

6.5.08

Minningar úr eldhúsinu í Djúpadal

Mig langar að setja hér inn pistil sem ég skrifaði í Uppeldi í vetur. Blaðið er væntanlega komið úr sölu núna svo að það ætti að vera í lagi. - Og af því að ég fæ örugglega athugasemdir frá einhverjum ættingja minna, sem ævinlega muna allt betur en ég, þá eru þetta bernskuminningar en ekki endilega bernskustaðreyndir.


Bernskueldhúsið mitt


Ég ólst upp í Skagafirði á sjöunda áratug síðustu aldar en finnst oft að ég standi með annan fótinn fastan í nítjándu öldinni, það var svo margt í mínu umhverfi sem bar svip af eldri tímum og virðist núna órafjarlægt. Einu sinni vorum við systkinin að rifja upp bernskuminningar okkar; dóttir mín sat og hlustaði á en eftir nokkra stund fannst henni við orðin æði fornleg svo að hún skaut inn í samtalið: –Og hvernig var svo frostaveturinn 1918?

Ég man nú ekki til þess að það hafi botnfrosið í koppunum heima, eins og gerðist víst 1918, en það gat orðið ansi kalt þegar kolakyndingin hafði ekki undan, auk þess sem ekki var látið loga á henni á nóttunni. Jú, það voru oft frostrósir á rúðunum og ég sat löngum stundum í gluggakistunni og dáðist að þeim – en ég man samt miklu betur eftir hita en kulda. Hitanum frá kolavélinni í eldhúsinu, sem kynt var allan daginn og var ógnarstór í barnsminninu en þegar ég kem í þetta litla eldhús núna og sé plássið sem hún hafði átta ég mig á að hún var líklega ekki mjög stór.

Kolavélin var ekki notuð mikið til eldamennsku þegar ég man fyrst eftir mér, þá var komin gaseldavél sem stóð við vegginn á móti. Kúturinn stóð við hliðina á henni og mamma varaði okkur krakkana stranglega við öllu fikti nálægt honum; sagði okkur að þá yrði Konsi reiður. Konsi mun hafa verið sá sem seldi gasið, ábyggilega vænsti maður en í augum okkar systkinanna varð hann mikill ógnvaldur, næstum jafnháskalegur og Ljóti karlinn á Dalnum, sem við óttuðumst þó meira en allt annað. Og gaskúturinn var alveg látinn í friði.

Þegar rafmagn var lagt á bæi í Blönduhlíðinni kom ný og fín Rafha-eldavél en kolavélin var áfram á sínum stað. Á henni stóð alltaf stór pottur fullur af sjóðheitu vatni. Þegar ég lýsi þessu hef ég hingað til alltaf talað um fjörutíu lítra pott en líklega var hann töluvert mikið minni, hefur vaxið mér í augum eins og eldavélin. Það var ekki rennandi heitt vatn í húsinu en þarna var alltaf til reiðu sjóðandi vatn til þvotta og uppþvotta, kaffiuppáhellinga og annars. Ég man ekki eftir að ofninn í eldavélinni hafi verið notaður neitt, nema helst ef nýbornum lömbum, hálfdauðum úr kulda, var stungið í hann til að reyna að koma lífi í þau.

Kolavélin gat þannig bjargað einhverju ungviði en var nærri búin að drepa annað. Undir henni var framan af geymd dós með steinolíu sem notuð var til uppkveikju. Þessa dós uppgötvaði ég þegar ég var á öðru árinu og fannst hún spennandi. Ég hef alltaf verið mikið fyrir að smakka eitthvað nýtt og tók því gúlsopa af steinolíunni. Fyrir ótrúlega tilviljun var bíll staddur á hlaðinu – annars var enginn bíll á bænum – og það var lagt af stað með mig út á Krók, 40 kílómetra leið, eins hratt og komist varð; héraðslæknirinn ók lífkeyrslu á móti og einhvers staðar á leiðinni mættust bílarnir og læknirinn bjargaði lífi mínu.

Á þessari eldavél laumaðist ég líka til að gera mínar fyrstu (mjög misheppnuðu) matargerðartilraunir þegar mamma var í fjósinu. Ætli ég hafi ekki verið svona sjö ára? Ég hafði lesið svo girnilegar lýsingar á bræddum osti, sem ég hafði aldrei smakkað, svo að ég hnuplaði ostbita og reyndi að bræða hann í gamalli niðursuðudós á kolavélinni. Lyktin var ólýsanleg og vonbrigðin mikil; ég hljóp út með dósina og henti henni og reyndi svo að lofta út. Líklega hefur það tekist, allavega minntist mamma ekki á neitt þegar hún kom úr fjósinu. Ég reyndi líka að rista brauð, sem ekki tókst mikið betur – brauðrist hafði ég ekki hugmynd um hvernig leit út.

Ég var samt mun yngri þegar ég vann fyrstu eldhúsverkin mín. Fyrsta hlutverkið sem mér var falið var sennilega að snúa kaffikvörninni. Mamma brenndi baunirnar í ofninum – það liggur við að römm lyktin sitji enn í nösunum eftir 45 ár – og þegar hellt var upp á var baununum mokað með skeið í kvörnina, henni lokað og svo fékk ég að snúa sveifinni og mala. Stundum mátti ég líka brjóta kaffibætisplötu í tvennt og mylja annan helminginn ofan í taupokann í kaffikönnunni.

Svo fékk ég oft að klípa sundur molasykur með sykurtönginni. Sykurmolarnir sem þá fengust voru tvöfalt stærri en hentugt þótti og því voru þeir brotnir sundur með sérstakri töng. Það var spennandi hlutverk, fannst mér, og ég sóttist eftir því. Þessi verk vann ég öll við litla eldhúsborðið. Það var klætt vaxdúk sem festur var með teiknibólum og þegar sá síðasti var farinn að slitna var bara settur nýr dúkur yfir þannig að borðplatan þykknaði stöðugt. Í gegnum rifu á efsta dúknum taldi ég einu sinni fimm neðri dúka, mismunandi mynstraða (og ég játa það í fyrsta skipti hér að ég stækkaði rifuna til að kanna þetta betur) en sjálfsagt voru þeir mun fleiri.

Á þessu borði stóð alltaf kúfaður diskur af kökum. Þetta var yfirleitt hversdagsbakkelsi – kleinur, kanilsnúðar, tíglar, hafrakex og fleira slíkt – og þessu voru bæði börn og fullorðnir að úða í sig allan daginn. Svosem engin sérstök hollusta en orkuþörfin var mikil við erfið sveitastörf og ærslamikla leiki og það safnaði enginn spiki. Heimilið var stórt – allt upp í átta fullorðnir og slatti af börnum – og mamma var stöðugt að baka, allt að því daglega. Enn í dag hvarflar hugurinn heim í eldhúsið í Djúpadal þegar ég finn kökulykt, þótt ég hafi sjálf bakað þúsund kökur síðan. Smám saman var mér svo treyst fyrir ýmsum hlutverkum við baksturinn: Smyrja snúðadeigið með smjörlíki og strá á það kanilsykri, skera niður tíglana, snúa við kleinunum og fleira.

Ætli ég hafi ekki lært að lesa við eldhúsborðið? Að minnsta kosti man ég eftir að hafa setið þar í fanginu á einhverjum sem var að berjast við að láta mig stauta eitthvað, en ég reyndi að komast í burtu. Ég lærði að þekkja stafina á vikublaðinu Saturday Evening Post; afabróðir minn, sem búið hafði 30 ár í Kanada, fékk það sent og stafirnir í auglýsingunum á baksíðunni (oftast voru það kók- eða pepsí-auglýsingar) voru stórir og litskrúðugir og höfðuðu til mín. Mér skilst að ég hafi verið treg til að stíga næsta skref og fara að lesa. En svo kom þetta og síðan ég var fimm ára hef ég verið sílesandi.

Í einni skúffunni í eldhúsbekknum var stafli af fjölrituðum blöðum sem reyndar voru bæði snjáð og eitthvað músétin. Þetta var fjölritaða matreiðslukverið sem mamma hafði fengið í húsmæðraskólanum á Löngumýri. Ég las þessi blöð af áfergju og áratugum seinna, þegar ég fékk lánað innbundið eintak af bókinni, þá þekkti ég allar lýsingarnar og uppskriftirnar aftur. Einkum var mér minnisstæð lýsing á ísgerð, sem mér þótti afskaplega spennandi. Ís fengum við annars bara í aftakafrosti, þá bjó mamma einstöku sinnum til ísblöndu og frysti úti í skafli. Enda hvorki til frystikista né ísskápur.

Önnur matreiðslubók var ekki til á bænum og ég hef stundum hugsað um það síðan að ef matargerðarhæfni væri metin sem hlutfall af matreiðslubókaeign, þá mundi hún móðir mín með fjölritaða rifrildið sitt skora ansi miklu hærra en ég með mínar 1700 matreiðslubækur.

Ég áttaði mig ekki á því fyrr en löngu eftir að ég varð fullorðin að þetta litla eldhús var í rauninni þungamiðjan í lífi mínu þegar ég var lítil. Auðvitað vorum við úti allan daginn á sumrin eins og sveitakrakka er siður og þegar ekki viðraði til útiveru á veturna vorum við að lesa, leika okkur eða dunda eitthvað víða í húsinu. En eldhúsið var kjarninn, staðurinn sem við leituðum alltaf til. Þar var hlýjan, þar var bakkelsið og kaffið, þar lágu hundarnir undir borði, þar var fólk að spjalla og alltaf eitthvert hné sem hægt var að tylla sér á þótt ekki væri laus stólkollur, þar var matur í pottum og kökur í ofni. Og þar var mamma.

|

Ómissandi fyrir alla drengi ... er það ekki?

Af hverju var svona ekki til þegar einkasonurinn var lítill? Eða af hverju vissi ég ekki af þessu þegar dóttursonurinn var á bleyjualdri? Ég hefði skemmt mér svo við að punta þá með ,,pee-pee teepee for the sprinkling wee-wee". Sérstaklega þessum með rock'n roll-hauskúpunum. Eða jólasveinahúfunum ...

Því miður fæst hvorug útgáfan hjá Englabossum en þar er hægt að panta fimm stykki af tippahöttum í pakka á aðeins 1500 krónur.

Ef ég hefði bara haft svona flottan tippahatt, þá hefði einkasonurinn ekki sprænt framan í sjálfan sig á fæðingardeildinni, stóru systur sinni til ómældrar kæti.

Svona eru til margir ómissandi hlutir sem maður veit ekki af.

|

Í framhaldi af því sem ég var að skrifa um í gærkvöldi, þá fór ég að taka til í einhverju pósthólfinu hér á vinnutölvunni og rakst á skeyti sem hafði titilinn Sex in the Office. Hélt að þetta væri eitthvert spam en þá var það póstur frá karlkyns vinnufélaga.

Ja, sussu ...

|

5.5.08

Varnir sem virka

Ég rakst á einhverja nokkurra daga gamla frétt um að ruslpóstur ætti 30 ára afmæli. Og þá áttaði ég mig á því að ég er eiginlega alveg hætt að sjá svoleiðis. Ég er með þrjú netföng og það gerist nánast aldrei að ég fái brjóstastækkunar/tippalengingar/Viagra/annarra lyfja/ódýrra Rolex/háskólagráða/lottóvinningapóst. Mér er sendur hann, það veit ég - en spamvarnarforritin virðast vera að virka þannig að ég sé þetta aldrei. Jú reyndar, ef ég kíki í spamhólfið á gmail-netfanginu, þar sé ég reyndar að ég hef fengið sjöhundruðogeitthvað svona skeyti síðasta mánuðinn - og sennilega annað eins á hin netföngin tvö - en þetta er semsagt allt hreinsað burtu.

Jújú, eitt og eitt skeyti sleppur framhjá, aðallega reyndar einhver Nígeríubréf. En afskaplega lítið af rusli miðað við það sem áður var.

Nei, ég sakna þess nú ekkert sérstaklega. Þótt það væri áhugavert (á sinn hátt) að fá skeyti með titlinum ,,improved big penis delivered to your door"

|

Mannætuveisla

Þetta verða nú allir að vita ...

How many cannibals could your body feed?
Created by OnePlusYou

|

Komin úr ábyrgð

Já, ég er líklega komin úr ábyrgð og þarafleiðandi farin að bila oftar en áður. Fyrir fáeinum árum minntist ég á það að þótt ég væri þá búin að vera með heimilislækninn minn í fimm ár hefði ég þann tíma aldrei átt erindi til hans (né annarra lækna) en núna er hann búinn að senda mig til að minnsta kosti þriggja sérfræðinga, bara síðasta árið. Ekki að neinn þeirra hafi fundið neitt alvarlegt að mér svosem. Blóðmeinasérfræðingurinn komst að því að það væri ekkert að blóðinu í mér nema það er ekki eins og það á að vera, hjartasérfræðingurinn komst að því að ég væri harðbrjósta og gaf mér pillur til að mýkja hjartað og lungnasérfræðingurinn sem ég fór til í dag er sammála mér og heimilislækninum um að ég sé líklega með kæfisvefn. En það kemur væntanlega í ljós eftir rannsókn sem ég fer í innan tíðar.

Svo þarf ég örugglega að fá einhverja svona grímu til að sofa með. Og losna þá við svefnsýkina, sem ég hélt ég væri komin með. Það verður munur, þá fer ég kannski að vita hver er morðinginn í öllum glæpaþáttunum sem ég er alltaf að sofna útfrá.

Reyndar er einn eða tveir sérfræðingar í viðbót sem ég þarf að leita til við tækifæri. Jú, og svo er náttúrlega alltaf spurning með að athuga hvað Guðmundur lýtalæknir frændi minn treystir sér til að flikka upp á mig. Ef ég er í þessum læknagír hvort eð er. Augnpokarnir og svona.

|

Tuttugu ára frelsi

Nei, þessi færsla er ekki um að ég sé búin að vera laus við minn fyrrverandi í tvo áratugi. Það er ekki fyrr en á næsta ári.

En ég var hjá lækni áðan (og tókst að villast ekki í Kópavoginn á heimleiðinni, merkilegt nokk) og hann spurði hvort ég reykti. Og í því að ég svaraði honum rifjaðist upp fyrir mér að akkúrat þessa dagana - man ekki hvaða dag nákvæmlega en það er í maí - eru tuttugu ár síðan ég hætti að reykja. Vaknaði einn morguninn, hugsaði ,,ég er búin að reykja nóg", kláraði þessar fáu sígarettur sem ég átti eftir í pakkanum og hef alveg látið reykingar eiga sig síðan.

Ef ég hefði nú haldið áfram að reykja tvo pakka á dag eins og síðasta árið áður en ég hætti, þá gerir það sirkabát fjórtán þúsund og sex hundruð sígarettupakkar. Eða 292.000 sígarettur. Give or take.

Það er helvíti mikið.

Og vitiði: Ég sakna ekki einnar einustu af þessum tvö hundruð níutíu og tvö þúsund.

|

4.5.08

Grilluð nautalund með avókadó-basilíkusósu

Kvöldmaturinn var heilgrilluð nautalund. Reyndar munaði litlu að ég yrði að breyta um því að ég tók hana úr frysti í gær og setti í ísskápinn, ætlaði svo að setja hana á eldhúsbekkinn í hádeginu og láta hana fullþiðna - en fór út og gleymdi að gera þetta; kom ekki heim fyrr en upp úr fimm og þá var hún hálffrosin í ísskápnum. Svo að ég gerði það sem maður á náttúrlega alls ekki að gera, stillti ofninn á 50°C og setti lundina inn í svona þrjú korter. Það dugði til að hún þiðnaði án þess að byrja nokkuð að steikjast en lengur hefði hún ekki mátt vera og auðvitað gerði ég þetta ekki nema af því að hún var svo að fara beint á grillið.

Grilluð nautalund

nautalund, um 1,2 kg
2 msk olía
1/2 knippi basilíka, söxuð smátt
2-3 vorlaukar, saxaðir smátt
nokkrar timjangreinar
3-4 hvítlauksgeirar, saxaðir smátt
nýmalaður pipar
Maldon-salt


Lundin himnuhreinsuð, snyrt og olían borin á hana. Öllu hinu blandað saman og ég skar svo dálítinn vasa í hliðina á henni þar sem hún var þykkust og setti svolítið af blöndunni þar inn en dreifði afganginum á lundina og þrýsti kryddjurtunum inn í hana. Látin liggja meðan grillið er hitað mjög vel (lokað í a.m.k. 10 mínútur). Lundin sett á grillið og grilluð við háan hita 3-4 mínútur á hvorri hlið. Síðan er slökkt á öðrum brennaranum (þeim í miðjunni á grillinu mínu), grillinu lokað og lundin grilluð við óbeinan hita í um 12 mínútur. Snúið og grilluð í um 12 mínútur í viðbót. Þá er hún tekin af grillinu, álpappír breiddur yfir og látin standa í um 10 mínútur áður en hún er borin fram.

Ég grillaði kartöflur með lundinni; frekar litlar kartöflur sem ég skar í tvennt og raðaði allt í kring með hýðið niður. Sneri þeim svo þegar ég var búin að taka lundina af grillinu og grillaði þær áfram í nokkrar mínútur, þar til þær voru alveg meyrar.

Avókadó-basilíkusósa

1 lítið avókadó, vel þroskað og mjúkt
1 knippi basilíka
1 vorlaukur
2 hvítlauksgeirar
pipar
salt
ólífuolía


Avókadóið afhýtt, steinninn fjarlægður og það skorið í bita. Stærstu stilkarnir teknir af basilíkunni. Vorlaukurinn og hvítlaukurinn skorinn í bita. Allt sett í matvinnsluvél og maukað fínt. Kryddað með pipar og salti og síðan er ólífuolíu þeytt saman við smátt og smátt þar til sósan er hæfilega þykk.

Svo voru með þessu smjörsteiktir sveppir og salat sem dóttursonurinn bjó til aleinn (nú er amma hans nefnilega farin að treysta honum fyrir hnífum sem eru nægilega beittir til að skera grænmeti með).

|

Kjörgripur úr silfursjóðnum



Ein af nýrri viðbótunum við ættarsilfrið er þetta hér. Enskt, frá Viktoríutímanum. Silfur (ekki plett) með steini á endanum. (Smellið á myndina til að sjá stærri.) Langar einhvern að giska?

|

Útsýnið selur

Svei mér þá ef er ekki að fjölga íbúum í nýja húsinu hér á móti, sem ég sé þegar ég lít yfir tölvuskjáinn. Allavega virðist einhver hreyfing vera í sumum íbúðum sem stóðu auðar síðast þegar ég minntist á þetta hér. Og í góða veðrinu á 1. maí sá ég meira að segja lítt klædda unga myndarlega karlmenn á svölum í allavega tveimur íbúðum.

Og skyndilega rennur upp fyrir mér að þetta gerist um leið og ég fjarlægi draslið sem er búið að vera á svölunum hjá mér síðan í fyrrasumar. Það er semsagt ég sem hef komið í veg fyrir að íbúðirnar seldust af því að þegar fólk kemur að skoða þarna og lítur út um stóru flottu stofugluggana sér það beint yfir á svalirnar hjá mér, sem voru semsagt hálffullar af drasli.

En nú er draslið farið og þetta fína Weber-grill komið í staðinn og það er eins og við manninn mælt, íbúðirnar renna út eins og bráðið smjör.

Hlýtur að vera skýringin.

Ég fæ aftur á móti að njóta þess að horfa á lítt klæddu ungu myndarlegu nágrannana. Kannski ekki í dag reyndar, en næst þegar sólin skín. Hlyti að hækka mína íbúð í verði ef ég ætlaði að selja. (Veit samt ekki með þennan allsbera.)

|