(function() { (function(){function c(a){this.t={};this.tick=function(a,c,b){var d=void 0!=b?b:(new Date).getTime();this.t[a]=[d,c];if(void 0==b)try{window.console.timeStamp("CSI/"+a)}catch(l){}};this.tick("start",null,a)}var a;if(window.performance)var e=(a=window.performance.timing)&&a.responseStart;var h=0=b&&(window.jstiming.srt=e-b)}if(a){var d=window.jstiming.load;0=b&&(d.tick("_wtsrt",void 0,b),d.tick("wtsrt_","_wtsrt", e),d.tick("tbsd_","wtsrt_"))}try{a=null,window.chrome&&window.chrome.csi&&(a=Math.floor(window.chrome.csi().pageT),d&&0=c&&window.jstiming.load.tick("aft")};var f=!1;function g(){f||(f=!0,window.jstiming.load.tick("firstScrollTime"))}window.addEventListener?window.addEventListener("scroll",g,!1):window.attachEvent("onscroll",g); })();

Konan sem kyndir ofninn sinn

Eldhúsreyfarar miðaldra matargúrús á Skólavörðuholtinu

23.10.04

Það eru til í eldhúsinu einir tíu kartöfluréttir sem ég útbjó fyrir myndatöku hér fyrr í dag. Samt þarf ég að elda meiri kartöflur á eftir, þegar Boltastelpan og fjölskylda hennar koma í mat.

Hún er nefnilega búin að tilkynna mér að það eigi að vera brúnaðar kartöflur. Og ég er svoddan amma ...

|

Athyglisverð nýjung, kannski ég þurfi að fara að finna og prófa uppskriftir að naggrísasteik fyrir jólablaðið 2007 eða þar um bil. Annars held ég að ég eigi eitthvað af uppskriftum þótt ég nenni ekki að fletta upp í perúsku matreiðslubókunum mínum. En ég hef sem sagt aldrei prófað þær.

|

Jæja, þetta gekk allt vel í gær held ég, svínslærin (19 kíló alls) og bratwurstpylsurnar hurfu eins og dögg fyrir sólu, kartöflusalatið og kringlurnar líka, en það varð víst einhver afgangur af súrkálinu og rauðkálinu ...

Ég var beðin um uppskriftina að salatsósunni og set hana hér seinna í dag en annars eiga uppskriftirnar flestar eftir að birtast í Gestgjafanum.

|

22.10.04

Við Sauðargæran sitjum hér og horfum á He-Man and the Masters of the Universe á DVD. Og skemmtum okkur konunglega. Ætli séu ekki 17-18 ár frá því að ég sá þessar teiknimyndir seinast?

Sauðargæran kom einmitt með sverð með sér í pössunina og bregður því á loft þegar við á. Er samt ekki farinn að góla ,,By the power of Grayskull" og ,,I have the power!"

Ég er ekkert að upplýsa drenginn um það að svo stöddu að einhvers staðar úti í skúr gæti verið stór poki fullur af hímenköllum ...

|

Ekki vissi ég það fyrr en ég las það einhvers staðar í gær að í meirihluta ríkja í Bandaríkjunum eru hjónabönd systkinabarna bönnuð eða því aðeins leyfð að engin hætta sé á að fólkið eignist barn saman. Ég var reyndar að lesa umræður um þetta einhvers staðar um daginn og þar kom í ljós að einhverjir héldu að systkinabarnagiftingar væru óheimilar hér á landi, sem er náttúrlega ekki rétt. Langalangafi minn og langalangamma voru til dæmis systrabörn (nei, afkomendur þeirra eru ekki vanskapaðir fávitar upp til hópa, samkvæmt nýjustu rannsóknum aukast líkur á meðfæddum göllum og sjúkdómum um 2-3% hjá börnum systkinabarna versus óskyldra foreldra). Og ein langafasystir mín giftist föðurbróður sínum.

En það sem ég var að velta fyrir mér var hvenær giftingar svona náinna skyldmenna urðu heimilar? Einu sinni var jafnvel fjórmenningum bannað að giftast (það væri nú eins gott að vera duglegur að fletta upp í Íslendingabók ef það gilti enn, kannski ætti að vera beintenging inn á Íslendingabók frá einkamál.is og öðrum stefnumótavefjum til öryggis) en hvenær breyttist það? Og gerðist það í einum áfanga, þannig að t.d. kona sem ekki hafði mátt giftast manni sem var fjórmenningur við hana mátti allt í einu giftast föðurbróður sínum, eða gerðist þetta smátt og smátt?

|

Ég var að taka eftir því að kannan sem ég er að drekka kaffi úr er með mynd af svíni í baði og textanum ,,Hogwash". Það á ágætlega við þar sem ég er umkringd svínum - nei, nú á ég ekki við efnafræðistúdentinn, hann er kattþrifinn - eldhúsið er fullt af svínakjöti: Eitt læri komið í ofninn, annað á eldhúsbekknum og fer í hinn ofninn á eftir, og svo var að koma hingað ungur maður með ein sex kíló af bratwurst sem ég ætla að steikja á grillpönnunni.

Annars er ég að fletta í bæverska (segir maður bæverska???) kaflanum í stórri þýskri matreiðslubók sem ég á til að gá hvort ég finn eitthvað sniðugt til að elda handa efnafræðistúdentunum. Mér líst vel á uppskriftir eins og Blut- und Leberwürste mit Sauerkraut, Milzwurst in aufgeschlmalzter Brotsuppe, Saure Kutteln, Saures Lüngerl, Paniertes Euter og Gespicktes Kalbsherz, en ég er hrædd um að ekkert af þessu yrði sérlega vinsælt. Auk þess sem ég á ekki hráefni í það. Hvorki þýska blóð- og lifrarpylsu, miltispylsu, nautavömb, svínalungu, kýrjúgur eða kálfshjarta. Þannig að þau sleppa við þetta góðgæti. Ég held að ég verði að leita í einhverja aðra af þýsku bókunum mínum.

|

21.10.04

Boltastelpan er algjör Lína langsokkur hvað kraftana varðar. Henni varð ekki mikið um að halda á rúmlega þrettán kílóa svínslæri upp stigana hér á Kárastígnum í dag og blés ekki úr nös. Læri af þessari stærð kaupi ég venjulega ekki nema þegar ég ætla að fara að verka Þorláksmessuskinkuna en ég er nú ekki svona snemma í því í ár - nei, ég er að fara að elda fyrir októberfest efnafræðinema sem verður annað kvöld og þar verður meðal annars borið fram þetta læri og annað minna.

Verst að ég gleymdi að láta þá í Nóatúni saga skankann af flykkinu. Ég verð því að byrja á því í fyrramálið að finna sögina mína því að það er ekki möguleiki að lærið komist í ofninn nema ég sagi af því. Og það þarf líklega á milli átta og níu tíma í ofninum ef ég er að reikna rétt. Eða kannski lækka ég hitann og hef það enn lengur. Fer svolítið eftir því hvenær ég vakna í fyrramálið.

|

Ég var beðin um uppskrift að piadina-brauði áðan og það er best að setja hana hér líka. Reyndar birti ég hana á póstlistanum mínum á sínum tíma og hún ber þess merki.

Nú veit ég allt í einu hvað mig langar að hafa í kvöldmatinn.

,,Ítalska flatbrauðið piadina eða piada er afar mikið notað í Emilia-Romagna og er þar borðað sem morgunverður, hádegisverður, snarl um miðjan daginn, með antipasti eða með ýmsum aðalréttum. Brauðið á að borða heitt, helst nýbakað en ella upphitað. Ég hafði það stundum í hádegismatinn þegar ég var úti, notaði þá brauð sem ég keypti úti í búð og braut það saman um SanDaniele-hráskinku og einhvern góðan ost og hitaði á pönnu þar til osturinn var bráðinn.Þetta er eitt af þeim brauðum sem - þótt það sé afar einfalt að gerð - eru til mjög margar uppskriftir að. Ég hef bakað það áður eftir uppskriftum sem sumar innihalda engin lyftiefni, aðrar ger, en sú sem hér kemur fylgdi sérstakri piadina-pönnu sem ég keypti mér og hefur gefist ágætlega. Það þarf, nota bene, alls ekki að eiga sérstaka pönnu, ég er bara með dellu. Pannan er eins og stór pönnukökupanna (28-30 cm í þvermál) en það er hægt að nota hvaða þykkbotna pönnu sem er, piadinurnar geta verið stórar eða litlar eftir hentugleikum.

Piadina Romagnola

500 g hveiti
100 ml ólífuolía
3/4 tsk salt, eða eftir smekk
1/2 tsk matarsódi
volgt vatn eftir þörfum (ekki nota heitt!)


Hveiti, olíu, salti og matarsóda blandað vel saman (gott að nota matvinnsluvél) og vatni bætt út í smátt og smátt, þar til deigið er vel hnoðunarhæft og ekki mjög stíft. Látið hvíla nokkra stund en síðan skipt í 7-8 kökur sem eru flattar út í hringi, 2-3 mm á þykkt. Þykkbotna panna hituð vel og brauðin steikt við góðan hita í um 2 mínútur á hvorri hlið, eða þar til dökkir flekkir hafa myndast á báðum hliðum. Staflað upp jafnóðum og þau eru bökuð og viskastykki breitt yfir."

|

20.10.04

Mig vantar þessa bók.

Og eiginlega þessa hér líka. Kannski góðar hugmyndir fyrir jólablað Gestgjafans ...

,,These are dishes that have been known to make grown men turn off televised wrestling, make large women in double-knit polyester slacks dance all night, and make fussy kids ask for fourths. Plus, along with good food and lots of gossip, there's plenty of sex, murder, topless dancing, Baptist ministers, adultery, and political secrets."

|

Ég var að fá sendingu frá bóka- og fornbókaversluninni Powells, sem ég versla stundum við og læt ævinlega senda mér í sjópósti. Það skemmtilega við þessar sendingar er að þær eru svo lengi á leiðinni frá Seattle að ég er alltaf búin að steingleyma hvað ég hafði pantað þegar pakkinn kemur. Næstum eins og að fá jólapakka.

Það reyndust vera fremur áhugaverðar bækur í þessari sendingu. I'm Just Here for the Food eftir Alton Brown, ein af þessum bókum sem mér þykja svo áhugaverðar um það hvað gerist í rauninni þegar matur er eldaður, hvers vegna og hvernig mismunandi aðferðir virka. On Fasting and Feasting, safnrit með matarskrifum, m.a. eftir ýmsa af uppáhaldshöfundunum mínum. Offbeat Food, adventures in an omnivorous world. Þar er alls konar undarlegt stöff, meðal annars hægt að lesa um ráðleggingar Kellogs (já, gaursins sem fann upp kornfleksið) varðandi það hvernig á að stöðva sjálfsfróun hjá börnum: Umskera strákana - án deyfingar - og bera hreina karbólsýru á snípinn á stelpunum.

Æ, já, og svo er The Harley Biker's Cookbook. Með uppskriftum eins og Thunder Grunt Stuffed Mushrooms, Fat Sam's Stuffed Pork Chops, Bad Boy Beef Tacos, Bike Club Soda Fried Fish, Spuds Rodriguez' Hot Potato, Spread it on Hamburgers, Sweet-Funky Dunking Sauce, The Non-Dieters Delight. Og svo framvegis.

|

Alveg er ég viss um að Nigella þarf ekki að standa í neinu svona, tautaði ég við sjálfa mig áðan þegar ég var að drösla fimmtán kílóum af kartöflum, fullum poka af súkkulaðiútötuðum borðbúnaði og nokkrum þykkum matreiðslubókum upp stigana. Dauðþreytt eftir að hafa unnið í tólf tíma í gær, búið til súkkulaðirétti fram undir miðnætti og vaknað svo fyrir hálfsjö til að fara í sjónvarpsútsendingu. Og heima beið eftir mér eldhús á hvolfi af því að ég nennti ómögulega að ganga frá öllu í gærkvöldi. Og ég þarf að skrifa einhvern texta um kjötsúpur á eftir og gera eitthvaðfleira sem ég man ekki. Helst þyrfti ég að byrja á tilraunum með kartöflueldamennsku fyrir myndatöku sem verður á laugardaginn.

En ég er engin Nigella. Og þaðan af síður einhver ofurhúsmóðir. Og ég er ekki með hjálparkokka eða vinnukonu (þótt efnafræðistúdentinn geti vel tekið til hendinni öðru hverju). Þannig að ég lét nægja að henda leirtauinu í uppþvottavélarnar og svo hljóp ég í Ostabúðina og keypti brauð og manchego-ost og salami hjá Jóa; eitthvað er til í ísskápnum og þetta verður kvöldmaturinn. Sem er hreint ekki slæmt.

|

Ég hef slæma reynslu af því að mæta í Ísland í bítið skömmu á eftir einhverjum söngkonum. Samanber þegar Leoncie skandaliseraði svo um munaði í beinni útsendingu rétt áður en við Sólveig ritstjóri mættum í stúdíóið til að kynna Gestgjafann. En núna voru það bara stelpurnar úr Nælon og þær skandaliseruðu held ég ekki neitt. Allavega sýndist mér Einar Bárðar vera hæstánægður með þær þegar við sátum saman í sminkinu og horfðum á þær.

En þetta framlengdi súkkulaðiofmettunina mína um einhverja daga. (Ekki Nælonstelpurnar sko, þær eru meira Snickers en alvörusúkkulaði, heldur súkkulaðiréttirnir sem ég þurfti að gera í gærkvöldi til að mæta með í útsendinguna.)

|

19.10.04

Efnafræðistúdentinn áðan: - Fólk er náttúrlega ekki að fá neitt ókeypis ... nema það sem það hefur borgað fyrir.

Eitthvað held ég að þetta hafi komið öfugt út úr honum. En þarna rataðist honum reyndar satt á munn. There's no such thing ...

|

Áríðandi verkefni hafa tendensa til að sópast að manni í bylgjum. Rólegheit í einhverja daga eða vikur og svo þarf allt að gerast í einu.

Ókei, ókei. Sumum þessara áríðandi verkefna vissi ég af fyrir löngu. Það eru ekki verkefnin sem hafa tilhneigingu til að hópa sig saman, heldur skiladagarnir.

Skrambans vesen.

|

Kosturinn við að mæta snemma í vinnuna á svona degi er að maður er kominn á staðinn en á ekki eftir að berjast á móti ísköldu rokinu.

Þetta er ég að hugsa þegar ég horfi á kappklædda en skjálfandi vinnufélagana birtast einn af öðrum. Og þeir komu þó á bílum. Ég gekk - meirihlutann af leiðinni, gagnlega barnið og Sauðargæran birtust eins og frelsandi englar neðarlega á Vesturgötunni og tóku mig upp í. Þá hafði ég ekki séð nokkurn einasta fótgangandi mann, alla leið ofan af Kárastíg.

Ég var að hugsa um að leyfa mér að kúra aðeins lengur í rúminu en ef ég hefði gert það ætti ég labbið í vinnuna eftir.

Svona er ég mikil Pollýanna þessa dagana.

|

18.10.04

Matarnostalgían alveg að fara með mig (eða þannig) svo að ég a) eldaði mér hrossabjúgu í kvöldmatinn og b) setti að gamni upp típískan vikumatseðil úr mötuneyti Heimavistar MA á árunum 1973-77 (eins og hann er í minningunni allavega):

Sunnudagshádegi: kótelettur í raspi, teygjugrautur
Sunnudagskvöld: heitt brauð með hangikjöti og osti, smurt brauð með áleggi

Mánudagshádegi. soðin ýsa, skyr
Mánudagskvöld: leifar af sunnudagsmatnum, KEA-pylsur (indíánabellir)

Þriðjudagshádegi: falskur héri, kakósúpa
Þriðjudagskvöld: plokkfiskur, skyrsúpa (endurvinnsla frá mánudagshádegi)

Miðvikudagshádegi: fiskur í vatni, blóð og gröftur
Miðvikudagskvöld: hassí með kartöflustöppu, grjónavellingur

Fimmtudagshádegi: handsprengjur, sætsúpa
Fimmtudagskvöld: reykt ýsa, brauðsúpa

Föstudagshádegi: kjöt í karríi, eggjamjólk
Föstudagskvöld: felgur, gult vatn með bitum

Laugardagshádegi: grjónagrautur og kleinur
Laugardagskvöld: slys, rabarbarasúpa

|

Ég er svoddan Pollýanna í dag.

Það er til dæmis alveg frábært að þegar það uppgötvast daginn fyrir prentsmiðjuskil að myndirnar úr einni kynningunni hafa glatast og þarf að baka og mynda allt aftur, þá skuli það vera:

- kynningin sem var bara með tveimur kökum en ekki þremur eða fjórum

- kynningin með einna einföldustu kökunum

- kynningin með bestu kökunum

Sko bara. Og ég bölvaði næstum ekki neitt.

|

17.10.04

Þýðandi Diamonds are forever þýðir ,,pièce de résistance" sem ,,þættir úr andspyrnuhreyfingunni". Hmmm ...

|

Líklega var það út af því að ýmis orðanna sem nefnd eru í kommentunum hér að neðan tengjast mat sem ég fór að rifja upp heiti sem notuð voru um ýmsa algenga rétti í mötuneyti heimavistar MA hér á árum áður og höfðu sum verið notuð þar lengi en eru sennilega horfin núna.

Meirihlutinn af þessu er meira að segja ætur. Eða þótti það allavega í þá daga.

Hjólbarðar
Felgur
Kjöt í myrkri
Skóbætur
Gamla konan sem dó
Slys
Járnbrautarslys
Fiskur í vatni
Blóð og gröftur
Gula vatnið
Græna vatnið
Túrtappavatn

Viðbætur við þennan lista (eða ætti ég að segja ,,bætur við þennan lista"?) eru vel þegnar.

|