(function() { (function(){function c(a){this.t={};this.tick=function(a,c,b){var d=void 0!=b?b:(new Date).getTime();this.t[a]=[d,c];if(void 0==b)try{window.console.timeStamp("CSI/"+a)}catch(l){}};this.tick("start",null,a)}var a;if(window.performance)var e=(a=window.performance.timing)&&a.responseStart;var h=0=b&&(window.jstiming.srt=e-b)}if(a){var d=window.jstiming.load;0=b&&(d.tick("_wtsrt",void 0,b),d.tick("wtsrt_","_wtsrt", e),d.tick("tbsd_","wtsrt_"))}try{a=null,window.chrome&&window.chrome.csi&&(a=Math.floor(window.chrome.csi().pageT),d&&0=c&&window.jstiming.load.tick("aft")};var f=!1;function g(){f||(f=!0,window.jstiming.load.tick("firstScrollTime"))}window.addEventListener?window.addEventListener("scroll",g,!1):window.attachEvent("onscroll",g); })();

Konan sem kyndir ofninn sinn

Eldhúsreyfarar miðaldra matargúrús á Skólavörðuholtinu

1.3.03

Af hverju þarf alltaf allt að hrúgast á sama tíma? Núna erum við að skila af okkur stóru blaði og aukablaði, svo er Food n' Fun og við erum á fullu þar, erum búnar að fara á milli staða tvö-þrjú síðustu kvöld og raða í okkur, svo er matreiðslukeppnin í Smáralind í dag þar sem við verðum allavega að fylgjast með, galadinner í kvöld og áhugamannakeppni í Smáralind á morgun, þar sem ég er búin að dragast á að vera á meðal dómara. Og svo er mitt árlega bollukaffi á morgun og ég þarf að undirbúa það.

Ókei, það eru líklega ýmsir sem eiga við verri og óskemmtilegri vandamál að stríða en ég.

Við fórum þrjár í gærkvöldi á Argentínu, þar sem Volker Drkosch (hvernig ber maður þetta fram?) er að elda. Það var frábært en mjög ólíkt hinum tveimur máltíðunum sem ég hef borðað á Food n' Fun, miklu meira komplex. Forrétturinn var þrenns konar hörpuskel: steikt hörpuskel á rauðrófubeði með smá osso buco, hörpuskeljartartar á stökksteiktri kartöfluflögu og hörpuskeljarcarpaccio á límónu-créme brûlée - þetta síðastnefnda var ,,áhugavert" - ekki vont en of mikill eftirréttur fyrir okkar smekk - en hitt var hvorttveggja mjög gott. Þá fengum við pocherað egg á klettasalats-risotto og ristaða brauðflís með reyktri andabringu með - virkilega fínn réttur, raunar alveg æðislegur en eina umkvörtunarefni okkar var að það var eiginlega of mikið af honum (já, ég veit, maður er nú oftar að kvarta yfir að fá ekki nóg af einhverju sem er mjög gott en þarna áttu orðin ,,of mikið af því góða" dálítið bókstaflega við).

Aðalrétturinn var svo grillað lamb - óhætt að treysta Ingvari og hans fólki fyrir því - og tvenns konar sósur eða mauk með. Önnur var mintu-jógúrt-gúrkusósa, ekkert óvenjuleg, en hin var eiginlega toppurinn á máltíðinni, tómat-vanillusósa sem var alveg meiriháttar og kokkurinn, sem kom að borðinu og spjallaði við okkur á meðan við biðum eftir eftirréttinum, sagði okkur að hann væri með á veitingastaðnum sínum í Frankfurt bæði með humri og spergli. En hún var að svínvirka með grillaða lambinu og aldrei að vita nema fari í gang einhverjar tilraunir í sósugerð þegar líður að útkomu grillblaðs Gestgjafans.

Eftirrétturinn var þrenna, Valrhona súkkulaðisorbet - mjög létt og gott - og lítil súkkulaðikaka með mjúkri miðju, sem ég hef fengið á ansi mörgum veitingahúsum að undanförnu og síðast á Tjörninni kvöldið áður, en þessi var alveg í betri kantinum. Ekki síst með tóbaksísnum sem var borinn fram með henni. Mjög sérkennilegur, þegar maður smakkaði hann var þetta ágætis ís en ekkert sérstakt bragð af honum, svo á annarri eða þriðju skeið kom þetta greinilega píputóbaksbragð sem eimdi lengi eftir af í munninum og rifjaði upp minningar frá því þegar ég reykti pípu í einn vetur fyrir tuttuguogfimm árum eða svo. En ekki vont. Hreint ekki.

Þetta var semsagt mjög fínt allt saman og vínin sem við drukkum með og ég kann ekki að nefna af því að ég er vonlaus í að muna nöfn á vínum spilltu hreint ekki fyrir. Einkum var Merlotið sem við drukkum með lambinu gott. Þetta er allavega kokkur sem við komum til með að fylgjast vel með í matreiðslukeppninni á eftir, hann var að segja okkur hvað hann ætlaði að elda og það hljómaði mjög spennandi. En þeir verða nú fleiri með spennandi rétti svo að ég hlakka mikið til að fylgjast með öllu saman.

Það eru engin verðlaun fyrir að geta upp á hvar kvöldið endaði hjá okkur. Þar sátum við langa stund og ræddum við Jóa í Ostabúðinni um mat og ekkert nema mat. Ég sagði honum hvað mér þætti æðislegt að hafa búðina hans þar sem hún er af því að ég geng framhjá henni á hverjum degi og hún er minn skyndibitastaður. Hann sagði að hann sæi mig fara framhjá (eða koma inn) á hverjum degi og hugsaði þá alltaf ,,þarna er Nanna, þá er kominn tími til að fara að undirbúa lokun". Sem er náttúrlega della, svo stundvís er ég ekki.

En verslið endilega við Jóa sem oftast, hann er hugsjónamaður þegar matur er annars vegar.

|

28.2.03

Food n' Fun, já. Food, það vantar ekki. Ég var að koma heim eftir tvær fjórréttaðar máltíðir, á La Primavera og Við Tjörnina. Stéphane Arsicaud á Tjörninni hafði reyndar vinninginn út á kryddhjúpaða næstumþvíalveghráa laxinn og þorskinn með gæsalifrarsósunni þótt hann væri ekki að skora neitt sérstaklega í eftirréttunum (ég geri þá nú betur sjálf og er þó ekki með neina Michelinstjörnu). Því miður gátum við afar lítið talað við hann af því að enskukunnátta hans var næstum jafnléleg og frönskukunnátta okkar. Aftur á móti áttum við Sólveig ritstjóri langt og áhugavert samtal við Roberto Donna á Primavera. Hann er að gera mjög spennandi hluti á Laboratoriunni sinni í Washington en einhvern veginn var eins og það skilaði sér ekki alveg hingað þótt það væru mjög fínir punktar í matreiðslunni, eins og karamelliseruðu kirsiberjatómatarnir, bleikjufyllta tortelliniið og skyrfrauðið.

Fun? jú, þetta var bara ansi hreint gaman. Kvöldið hjá mér byrjaði reyndar klukkan hálfsex á Holtinu, þar sem verið var að kynna nýjan og flottan vínseðil, og lauk yfir rauðvínsglasi á Vínbarnum (nema hvað, við vorum jú að koma úr mat á efri hæðinni).

Og öll helgin eftir.

|

26.2.03

Það er erfitt að hugsa sér matargerð án tómata. Reyndar er það vitaskuld auðveldara fyrir mig en marga sem yngri eru því að tómatar voru vissulega ekki daglega á borðum í Skagafirði þegar ég var að alast þar upp laust eftir miðja síðustu öld; helst að ég muni eftir þeim sem áleggi á einhverju fínna smurbrauði í veislum og ég lærði fljótt að sneiða langa vegu framhjá svoleiðis sneiðum, eins og raunar öðru torkennilegu grænmeti. Og allt grænmeti sem ekki var kartöflur, rófur, hvítkál og kannski gulrætur féll í torkennilega flokkinn.

Ég var reyndar orðin fullorðin þegar ég fór að borða tómata, nema kannski í formi tómatsósu. Lengi vel var mér meira að segja þannig farið að ég kúgaðist ef ég beit í hráan tómat. Ég man alltaf þegar ég var einhvern tíma á balli í Sjallanum og var að deyja úr hungri, líklega var þetta í fimmta bekk því þá fékk ég aldrei kvöldmat um helgar nema ef ég átti peninga, sem ég átti aldrei (ekki nema fyrir sígarettum og aðgöngumiða í Sjallann, auðvitað). Og sem ég gekk þarna um með garnagaul rakst ég á Tryggva Hansen, þá nokkuð hefðbundinn furðufugl en síðar torfhleðslugúrú og hofgoða, sem hafði líka verið aðframkominn af hungri en var betur staddur peningalega en ég, eða hafði aðra forgangsröð, allavega hafði hann herjað ofhlaðna danska smörrebrödsneið út úr þjónunum og sat og hámaði hana í sig. Ég féll á kné og grátbað hann um bita og hann brást vel við, skar bita og stakk beint upp í mig. Eina áleggið á bitanum var risastór tómatbátur og mér varð svo flökurt að minnstu munaði að ég skilaði tómatinum, brauðinu og meiru til beint yfir diskinn og Tryggva, og hefði það vissulega verið ill laun fyrir góðmennskuna og hugsanlega orðið til þess að mér hefði verið reist níðstöng seinna meir, þegar Tryggvi var búinn að læra slíkar listir. En af því varð nú ekki, ég hélt bitanum niðri nægilega lengi til að forða mér frá hrosshausnum.

Seinna lærðist mér að meta tómata að verðleikum og nú líður varla svo dagur að ég noti þá ekki í mat, annaðhvort eins og þeir koma fyrir eða soðna, steikta, bakaða, grillaða eða eldaða á annan hátt. Og vandséð hvernig hægt væri að verða án þeirra. Þótt reyndar geti ég alveg verið án innlendra eða innfluttra bragðlausra hálfgrænna gróðurhúsatómata. Ef ekki fást þokkalegir vel þroskaðir tómatar kaupi ég miklu frekar niðursoðna.

Ég eldaði rétti í dag, bæði í hádeginu fyrir nokkra vinnufélaga, og í kvöld fyrir okkur efnafræðistúdentinn, þar sem tómatar léku stórt hlutverk. Kvöldmaturinn var ýsa bökuð í tómatsósu með ítölskum kryddjurtum en hádegismaturinn var þetta hér:

Kjúklingur í kryddaðri tómatsósu

7-800 g kjúklingakjöt, beinlaust
nýmalaður pipar
salt
2 msk olía
1 laukur, saxaður fremur smátt
1 tsk garam masala
1 tsk oregano
1 tsk kummin
1/4 tsk kanell
chilipipar á hnífsoddi
1 dós tómatar


Kjúklingurinn skorinn í meðalstóra bita (t.d. 3 bita hver bringa) og þeir kryddaðir með pipar og salti. 1 msk af olíu hituð á nokkuð stórri pönnu og laukurinn látinn krauma í henni í nokkrar mínútur. Þá er garam masala, oregano, kummini, kanel og chili stráð yfir og steikt í 1-2 mínútur í viðbót, eða þar til kryddið er farið að ilma vel. Allt skafið af pönnunni yfir á disk. 1 msk af olíu bætt á pönnuna og kjúklingabitarnir snöggbrúnaðir á báðum hliðum við góðan hita. Laukblöndunni hellt aftur á pönnuna og síðan tómötunum ásamt leginum úr dósinni. Ef tómatarnir eru heilir er gott að merja þá í sundur með sleif. Hitað að suðu og síðan er hitinn lækkaður, lok lagt yfir og látið malla við fremur hægan hita í 10-15 mínútur, eða þar til kjúklingurinn er rétt orðinn gegnsoðinn (best að skera í einn bitann til að athuga það). Sósan smökkuð til og kjúklingurinn borinn fram, t.d. með kúskús eða salati.

Eða kúskússalati, eins og ég hafði með, af því að það var til minna kúskús en ég hélt. Þessi útgáfa er ekki mikið krydduð af því að hún er borin fram með vel kryddaðri sósu.

Kúskússalat

100 g kúskús
sjóðandi vatn eftir þörfum
safi úr 1/2 sítrónu
3-4 msk góð ólífuolía
nýmalaður pipar
salt
3-4 tómatar, þroskaðir
1 poki salatblanda (Caesarsalatblanda)


Kúskúsinu hellt í skál og sjóðandi vatni hellt yfir (150-200 ml til að byrja með, svo má bæta meira við eftir þörfum), hrært með gaffli og látið standa í nokkrar mínútur, eða þar til kúskúsið hefur drukkið allt vatnið í sig. Þá er sítrónusafanum hrært saman við og svo olíunni og kryddað með pipar og salti. Tómatarnir skornir í helminga, fræin skafin úr með skeið og svo eru tómatarnir skornir í ræmur og hrært saman við kúskúsið. Salatið sett í víða skál eða á fat, kúskúsinu hellt yfir og blandað dálítið.

|

Ég er að lesa bókina The Science of Cooking, sem ég held að sé best að efnafræðistúdentinn komist ekki í, það er svo mikið af tilraunum í henni. Jæja, hann er nú kannski vaxinn upp úr sumum þeirra en það er allavega gott að hann náði ekki í þessa bók þegar hann var á því skeiði að hann þurfti að sannreyna flest það sem hann las um. Til dæmis hvort það væri rétt að það væri ógeðslega vont að strá salti í sár.

Hér er til dæmis tilraunin Cooking an egg on a piece of paper, þar sem því er lýst hvernig maður býr til pappírssteikarpönnu (maður þarf vírherðatré, bréfaklemmur, A4 vélritunarpappír og fulla skál af vatni til að dýfa pönnunni í ef kviknar í henni) og spælir á henni egg yfir gasloga. Boiling water in a balloon. Og - úhaúha - An explosive experiment to demonstrate the generation of carbon dioxide by baking powder.

Ókei, ég þarf nú líklega ekki að óttast þessar tilraunir. Drengurinn er jú að vinna við miklu hættulegri tilraunir í skólanum. Og miklu miklu hættulegri efni en lyftiduft. En samt. Og ef Eldfjallið gæti lesið ensku, þá fyrst þyrfti ég að vera vör um mig. Hún yrði ekki lengi að búa til öflugustu lyftiduftssprengju allra tíma.

Annars er þetta fín bók sem skýrir mjög mörg grundvallaratriði matargerðar vel og útskýrir af hverju hlutirnir mistakast. Ég er mjög hrifin af bókum sem segja ekki bara ,,gerðu þetta svona" eða ,,ekki gera þetta", heldur ,,ef þú gerir þetta svona nærðu góðum árangri af því að" eða ,,ekki gera þetta vegna þess að þá gerist þetta og kakan fellur ..." og svo framvegis.

|

25.2.03

Það kemur fyrir einstöku sinnum að ég nenni ekki að elda, oftast vegna þess að ég hef verið í matarstússi hálfan eða allan daginn í vinnunni og kem uppgefin heim. Þetta gerist aldrei um helgar, þá vil ég helst eyða löngum stundum í eldhúsinu, elda kássur og pottrétti og steikur svo að loftið er hálfan daginn þrungið af hvítlauk og kryddjurtum eins og austurhöfnin í Chania á dimmu sumarkvöldi, eða hnoða í brauð sem fær að lyfta sér lengi í rólegheitunum og fer svo í ofninn, ilmar eins og Sauðárkróksbakarí gerir í minningunni en gerði kannski aldrei og kemur út aftur gullinbrúnt og bústið. Og nær aldrei að kólna til fulls.

En í dag var hinsegin dagur og þegar ég kom heim og efnafræðistúdentinn fór strax að tala um svengd, og minntist jafnvel á það einkar heiðskír á svip að hann væri nýbúinn að lesa grein í tímariti um að það væri orðið ,,in" að borða snemma - þá tilkynnti ég að nú kæmum við út að leita okkur að einhverju að borða. Af einhverri ástæðu enduðum við óvart á ,,the oldest Mexican restaurant in Iceland", sem var reyndar misráðið matarlega séð en slapp alveg því að við áttum þarna svo gott fjölskyldumóment. Sátum tvö ein (bókstaflega, það voru ekki aðrir gestir á staðnum) og vorum fyrr en varði komin á kaf í djúpar samræður um mál sem við erum venjulega ekki að ræða mikið okkar á milli, svo sem áhrif þríklóríðediksýru á mjólk og mælingar á ljóshraða. Og ungverskt paprikumauk, sem við höfum bæði í hávegum. Þetta var mjög notalegt.

Svo notalegt að þegar við vorum komin út af staðnum ákváðum við að bregða okkur inn á Vínbarinn, þar sem við vorum líka næstum einu gestirnir. Þar sátum við drjúga stund, brugðum að vísu á aðeins léttara hjal og ræddum meðal annars um ástalíf Keikós, vaxtarlag körfuboltamanna og meinta ægifegurð Kolbeins Proppé (sem er að vísu betur vaxinn en gerist um körfuboltamenn en full loðinn á bakinu fyrir minn smekk, og þetta segi ég ekki af því að ég hafi verið að gá sérstaklega að því en ég hef séð hann í fleginni peysu og dúskarnir stóðu upp úr hálsmálinu að aftan). Allavega, þá skemmtum við okkur bæði svo vel að ég stakk upp á því að næst þegar ég nennti ekki að elda færum við bara og fengjum okkur pylsu eða eitthvað og settumst svo inn á Vínbarinn og fengjum okkur tvö glös.

Efnafræðistúdentinn stakk upp á því á móti að næst þegar ég nennti ekki að elda léti ég hann gera það.

Úbbs.

Er það ekki ég sem er alltaf að tala um að maður eigi að láta krakkana gera allt sem þau langar til í eldhúsinu til að drepa ekki áhuga þeirra? Samt hafði mér ekki dottið þessi möguleiki í hug. Nú er drengurinn fínasti kokkur og kann ýmislegt fyrir sér. Ég á fastlega von á að næst þegar ég kem þreytt heim láti ég hann sjá alfarið um eldamennskuna, eða kannski við hjálpumst að. Og ef við eldum eitthvað fljótlegt og ódýrt - eins og réttinn sem hér kemur uppskrift að - þá höfum við bæði tíma til og efni á að skreppa á Vínbarinn á eftir og eiga saman annað huggulegt fjölskyldumóment.

Núðlur með kjúklingi og chili

300 g eggjanúðlur
salt
4 msk jarðhnetuolía
400 g kjúklingabringur, beinlausar og hamflettar
3-4 hvítlauksgeirar, saxaðir smátt
1 lítið rautt chilialdin, saxað smátt (fræhreinsað nema rétturinn eigi að vera sterkur)
2 msk nam pla eða nuoc mam (austurlensk fiskisósa)
2 msk sojasósa
2 tsk sykur
hnefafylli af tælenskri basilíku eða mintu (ekki nota venjulega basilíku)


Núðlurnar lagaðar samkvæmt leiðbeiningum á umbúðum og þegar þær eru hæfilega soðnar er þeim hellt í sigti og látið renna vel af þeim en síðan hvolft í skál og 2 msk af olíu hrært vel saman við. Wokpanna eða þykkbotna húðuð panna hituð vel og kjúklingabringurnar skornar í ræmur eða bita. 2 msk af olíu hellt á pönnuna og hún hituð þar til nærri er farið að rjúka úr henni en þá er kjúklingurinn settur á pönnuna og veltisteiktur í 2-3 mínútur, eða þar til ekki sést lengur í bleikt. Hvítlaukur og chili sett á pönnuna og steikt áfram í ½ - 1 mínútu. Fiskisósu, sojasósu og sykri hrært saman við og steikt í 1 mínútu. Þá er núðlunum hvolft á pönnuna og hrært vel (best að nota tengur eða tvo gaffla og rífa núðlurnar í sundur með þeim.) Kryddjurtirnar skornar í mjóar ræmur og hrært saman við. Tekið af hitanum og borið fram strax.

|

Ég á afmæli í dag ...

Nei, auðvitað ekki. En það eru svo margir búnir að óska mér til hamingju með afmælið að ég fer að halda það. Bara af því að ég kom með nokkrar tertur í kaffitímanum. Og örugglega nokkrir búnir að bölva mér í hljóði líka af því að ég hef eyðilagt kolvetnakúrinn eða aðhaldið eða eitthvað hjá þeim. En ég segi nú bara eins og McDonalds: þið vitið hvað þetta er óhollt, ég er ekkert að þvinga ykkur til að borða þetta.

Auk þess eru terturnar mínar girnilegri en einhverjir hamborgarar.

Ég veit svosem ekki hvað ég ætti að gera við þessar tertur (sem ég er að baka fyrir myndatökur) annað en fóðra vinnufélagana á þeim. Fara með þær heim og gúffa þeim í mig alein? Þá mundi ég hætta að komast upp stigann innan fárra mánaða. Gefa efnafræðistúdentinum þær? Hann er lítið fyrir tertur. Gefa Sauðargærunni og snobbkettinum þær? Ja, þeir yrðu fljótir að afgreiða þær, en ... Nei, þetta er ágætt eins og það er. Og gott að hafa stóran smakkara- og álitsgjafahóp.

|

Fyrst ég var að horfa á Jerseybúann Tony Soprano og félaga áðan, þá dettur mér í hug - ég rakst á þennan pistil, eftir blaðamann í Jersey sem leitaði eftir upplýsingum hjá mér fyrir jólin í fyrra og hitteðfyrra. Reyndar hefur hann fengið fræðslu um jólasveinana annars staðar.

|

24.2.03

Ég hafði rænu á að spyrja efnafræðistúdentinn þegar hann kom af kóræfingu áðan hvern fjandann þau væru eiginlega að æfa svona stíft og þá kom upp úr dúrnum að þau eru að flytja nýtt verk eftir Arvo Pärt (sem ég á sennilega að vita hver er en stend þó á gati um) með Sinfóníunni í Háskólabíói á fimmtudaginn. Allar alminlegar mömmur mundu örugglega mæta á svoleiðis viðburð. Ég? Tjah ... Æi ... ég er örugglega að gera eitthvað annað ... við þurfum að skila blaðinu af okkur ... Food and Fun er að byrja ... eða eitthvað ...

|

Svona til áréttingar ...

Það vill vissulega svo til að það er mánudagur í dag (eða er það ekki?) en mánudagsuppskriftir eru ekki sérstaklega til notkunar eða birtingar á mánudögum, ekki frekar en mánudagsýsan hjá Vigdísi Finnboga er borin fram á mánudögum, eða er yfirhöfuð ýsa. Það er bara ákveðin sort af uppskriftum.

|

Hér er svo ein mánudagsuppskrift. Ég veit ekki hvað mánudagarnir ykkar eru daufir en það má nota meira eða minna chili eftir atvikum. Og í staðinn fyrir ferskt chili má nota cayennepipar en þá er hann ekki steiktur með, heldur er ídýfan smökkuð til með honum. Í Grikklandi væri auðvitað notuð jógúrt en ekki skyr. En eins og ég hef áður sagt, þá er KEA-skyr yfirleitt fínt í staðinn. Það verður samt að vera KEA.

Grísk chili-ídýfa

1 rauð paprika
1 rautt chilialdin
2 msk ólífuolía
200 g fetaostur, hreinn
100 g hreint KEA-skyr
grófmalaður svartur pipar
grænu blöðin af 1 vorlauk, söxuð smátt (má sleppa)


Paprikan fræhreinsuð og söxuð smátt og chilialdinið einnig. Olían hituð á pönnu og paprika og chili látið krauma við fremur vægan hita í um 5 mínútur án þess að brúnast. Fetaosturinn mulinn og settur í matvinnsluvél ásamt skyri. Papriku, chili og olíu hellt yfir og vélin látin ganga þar til allt er orðið að nokkuð sléttu mauki. Smakkað til með pipar (ekki ætti að þurfa salt því að osturinn er svo saltur). Vorlauknum hrært saman við, ef hann er notaður. Borið fram með snittubrauði, pítubrauði eða kexi. Geymist í nokkra daga í kæli.

|

Ég veit ekki alveg af hverju nafnið mitt er allt í einu horfið út af blogginu. En ætla að gera ráð fyrir að það sé tímabundið vandamál, Blogger-tengd vandamál hafa yfirleitt reynst vera það hingað til.

Mig langar í salat með kjúklingabaunum, grillaðri papriku og kirsiberjatómötum, chorizo og spínati í hádegismatinn. En mundi alveg sætta mig við samloku með túnfisksalati. Ég er alltsvo svöng.

En mig langar ekkert tiltakanlega í kjúkling. Ég er nefnilega að fara að elda fjóra kjúklingarétti á eftir. Og baka tertur. Ekki þó brúðkaupstertur.

You should have my problems.

|

23.2.03

Ég afrekaði það í morgun að vekja efnafræðistúdentinn fyrir ellefu þrátt fyrir árshátíðina í gærkvöldi svo að hann komst á kóræfingu hálf tólf. Hafði enda rík fyrirmæli frá honum um að hlusta ekki á nein mótmæli, mér skildist að Þorgerður mundi ekki fyrirgefa þeim sem ekki mættu á æfinguna. Og eins og ég sagði einhvern tíma í fyrra, ef hann þarf að velja á milli þess að bregðast Þorgerði eða bregðast móður sinni, þá velur hann móður sína. Any time. Enda veit hann að ég er ekki langrækin.

Ég var að átta mig á því að ég hef ekki minnstu hugmynd um fyrir hvað þau eru að æfa, kannski eitthvað stórmerkilegt fyrst æfingin var svona áríðandi. Það er örugglega búið að segja mér það oft en slíkar upplýsingar hafa tendens til að fara inn um annað eyrað á mér og út um hitt.

Það er víst konudagurinn í dag. En hjá mér eru allir dagar konudagar. Ég ætlaði eiginlega að setja hér einhvern viðeigandi kveðskap í tilefni af því en datt ekkert í hug nema eitthvað eftir Bólu-Hjálmar, allt saman allsendis óviðeigandi eins og við var að búast, svo sem eins og vísurnar hans um Akureyrarstúlkurnar, þegar þær fréttu af skipakomunni (,,Þessar sig fægðu allar utan, / einkum þó held ég neðri hlutann,") eða þessi hérna, ekki veit ég í orðastað hverrar hún var ort:

Síðan ég meydóm setti í veð
síst má gleði njóta.
Oft ég lít með angrað geð
ofan í milli fóta.

Nei, þessi á víst ekki við heldur. Svo að ég held að ég sleppi konudagskveðskapnum.

|

Ég var eiginlega búin að gleyma hvernig er að vakna með lítinn mjúkan hæl uppi í augnatóftinni og vitin full af lykt úr pissuþrunginni bleyju.

|