(function() { (function(){function c(a){this.t={};this.tick=function(a,c,b){var d=void 0!=b?b:(new Date).getTime();this.t[a]=[d,c];if(void 0==b)try{window.console.timeStamp("CSI/"+a)}catch(l){}};this.tick("start",null,a)}var a;if(window.performance)var e=(a=window.performance.timing)&&a.responseStart;var h=0=b&&(window.jstiming.srt=e-b)}if(a){var d=window.jstiming.load;0=b&&(d.tick("_wtsrt",void 0,b),d.tick("wtsrt_","_wtsrt", e),d.tick("tbsd_","wtsrt_"))}try{a=null,window.chrome&&window.chrome.csi&&(a=Math.floor(window.chrome.csi().pageT),d&&0=c&&window.jstiming.load.tick("aft")};var f=!1;function g(){f||(f=!0,window.jstiming.load.tick("firstScrollTime"))}window.addEventListener?window.addEventListener("scroll",g,!1):window.attachEvent("onscroll",g); })();

Konan sem kyndir ofninn sinn

Eldhúsreyfarar miðaldra matargúrús á Skólavörðuholtinu

13.4.07

Minning um mat

Það var að rifjast upp fyrir mér - mætti halda að ég væri uppfull af fortíðarhyggju þessa dagana, ekkert nema afmæli af ýmsu tagi í gangi - að í vor á ég þrjátíu ára stúdentsafmæli. Og í tilefni af því ætla ég að setja hér ræðuna sem ég hélt þegar við urðum 25 ára stúdentar og kallaði Minning um mat. Hún birtist reyndar á heimasíðu árgangsins á sínum tíma og ég setti tengil á hana þá en sú síða er löngu horfin af netinu. Allavega er þetta hér:


Minning um mat

Þegar hún Geirþrúður hringdi og bað mig um að tala hér í kvöld, þá svaraði ég því til eftir nokkra umhugsun að ég skyldi gera það ef ég mætti tala um mat. Ég hef hvort eð er ekki vit eða áhuga á að tala um neitt annað. Hún samþykkti það strax en ég veit ekki hvort hún tók mark á mér, hún veit að ég segi stundum eitt og annað sem ekki er alvarlega meint. En ég meinti þetta.

Ég hitti reyndar Guðmund Gylfa á einhverri búllu hér í bæ í gærkvöldi og það barst í tal að ég ætti að halda hér ræðu. Þegar ég sagðist bara ætla að tala um mat kom hálfgerður skelfingarsvipur á hann og hann spurði: ,,Ætlarðu þá ekkert að tala um árganginn?” Hann hefur kannski haldið að ég ætlaði að vera með grillkennslu hér á sviðinu. En ég ætla að tala um árganginn okkar, bara á minn hátt – í gegnum mat.

Ja, kannski mat og drykk. Ég var orðin svo uppfull af nostalgíu hérna fyrir helgina að þegar ég gekk framhjá Ríkinu, þá flögraði að mér eitt andartak að athuga hvort gamlir kunningjar á borð við félagana Torres og Taylor væru enn til, þótt ekki væri ég nú svo langt leidd að ég fylltist af fortíðarþrá eftir Stjána bróður eða kínversku sykurleðjunni Sunflower, sem seld var í svo háum flöskum að langur grænn hálsinn stóð ævinlega upp úr skólatöskunni og maður þurfti að fara úr úlpunni niðri á Eyrarlandsvegi hvernig sem viðraði og leggja hana yfir þennan ógnarlanga háls til að komast framhjá árvökulum augum skólameistara, sem alltaf fylgdist vel með mannaferðum að vistinni síðdegis á föstudögum. Og ég fór að hugsa um hvað hann Þorri og aðrir vínskríbentar hefðu haft að segja um þessar veigar – ég er nokkuð viss um að þeir hefðu ekkert minnst á opinn ilm eða hnetukennda tóna eða glefsur af oxuðum eplum.

Fyrir mörg okkar, sem komum úr sveitum og þorpum víða um land og þekktum ekki annað en eldamennskuna heima hjá mömmu var það nokkur lífsreynsla að koma í mötuneyti Menntaskólans á Akureyri í fyrsta skipti. Að ganga niður í kjallara á slaginu sjö – þá náði biðröðin þegar frá afgreiðsluborðinu og hlykkjaðist eftir löngum ganginum allt út að dyrum, framhjá berangurslegum langborðum sem hvert um sig skartaði niðurmjórri stálkönnu fullri af mjólk, því á þeim árum drakk fólk ekki annað en mjólk með mat og arftakar þeirra Torresar og Taylors voru enn langt undan, vatn var meira að segja lítt þekkt sem drykkur. Fólk tyllti sér gjarna á borðbrúnirnar eða stólbökin og einu sinni henti það einhvern að setjast beint ofan í eina mjólkurkönnuna. Ég ætla ekki að fullyrða að það hafi verið Siggi Hró en í minningunni er það alltaf Siggi sem lenti í þess háttar óhöppum. Það var að minnsta kosti örugglega hann sem braut rúðuna í stigaganginum þegar hann var að sýna hvernig hann hafði farið að því að brjóta sömu rúðuna fyrr þann sama dag.

Röðin gekk hratt áfram, fólk streymdi framhjá með hrúgaða diska og maður undraðist hvað flestir voru svangir og ætluðu að borða mikið. Ég man ekki fyrir víst hvað var í matinn en ætla að gefa mér að það hafi verið steiktir hjólbarðar. Mér finnst að það hafi verið svo oft hjólbarðar í matinn þarna, þangaðtil felgurnar leystu þá af hólmi að hluta. (Hjólbarðar, fyrir óinnvígða, eru kringlóttar sneiðar af kjötbúðingi, líkast til sérlega hollustusamlegum af því að hann var blandaður grænmeti frá ORA – í meðalsneið mátti finna tvær grænar baunir og einn gulrótarbita.) En það var örugglega kartöflustappa með.

Loksins kom svo að því að ég stóð andspænis vörpulegu liði matselja mötuneytisins í fyrsta sinn, ég komst klakklaust framhjá þeirri fyrstu en skyndilega stóð fyrir framan mig gerðarleg miðaldra kona, svört á brún og brá, jós kartöflustöppu á disk og spurði um leið Viltu meira? Mér vafðist andartak tunga um tönn, var enda ekki búin að komast að því að þarna taldist þögn sama og samþykki, og áður en ég vissi af var diskurinn fleytifullur af kartöflustöppu. Þá tók næsta kona við og hrúgaði hjólbarðasneiðum ofan á og þá hafði ég rænu á að segja stopp – ekki nógu fljótt að vísu, það lærðist smátt og smátt að rétti tíminn til að svara spurningunni Viltu meira? var áður en hún var borin upp. Og nú skildi ég af hverju allir höfðu virst hafa svona góða matarlyst, og ég sá líka rusladallana á enda afgreiðsluborðsins, þar sem fólk losaði sig við leifarnar – sagt var að þær væru seldar í svínabú þar sem 200 svín lifðu góðu lífi á þeim.

Ég átti eftir að borða þarna kvölds og morgna í þrjá vetur og það kom fljótt upp úr dúrnum að matseðillinn var í nokkuð föstum skorðum, fiskur á mánudögum og KEA-pylsur um kvöldið í bland við sunnudagsafgangana, grjónagrautur og kleinur í hádeginu á laugardögum, heitt brauð með hangikjöti og osti á sunnudagskvöldum og var tilhlökkunarefni, og þar á milli til dæmis skóbætur, hassí, fiskur í vatni, handsprengjur, kjöt í myrkri, súpa sem kölluð var gula vatnið til aðgreiningar frá græna vatninu … við eigum ábætisréttinn eftir svo að ég held ég fari ekki að lýsa eftirréttum eins og teygjugraut og Gulu hættunni.

Þær leifar sem ekki fóru í svínin fóru í nemendur, því að á föstudögum voru allir afgangar vikunnar brytjaðir niður, steiktir og bornir fram með spæleggi. Þetta kallaðist slys og var mikil íþrótt að efnagreina innihaldið og þekkja úr þriðjudagsafgangana, fimmtudagsafgangana og svo framvegis – einhverjir þóttust stundum greina afgangana af slysi vikunnar á undan en það var aldrei sannað.

Frómt frá sagt, þá var þetta yfirleitt ekki vondur matur. Þetta var heldur ekki góður matur. Hann var bæði og – og hvorki né, að vísu öllu meira hvorki né, en hann var sjaldan óætur, kannski að undanskildum nokkrum úldnum gellum og einhverju öðru fiskakyns. Maður þurfti bara að tileinka sér það íslenska viðhorf að það sem borið er fyrir mann, það borðar maður án þess að hafa skoðun á því – matur er til að nærast á, ekki til að tala um eða velta því fyrir sér hvernig hann bragðast. Ég hef oft orðið vör við að þetta situr býsna fast í mörgum gömlum MA-ingum – ekki að þeir kunni ekki að meta góðan mat eða hafi engan áhuga á mat, en þeir borða það sem fyrir þá er sett fljótt og umyrðalaust og án þess að mögla, miklu fremur en aðrir. Þó held ég að engir séu eins æðrulausir í þessum efnum og þeir sem komu í MA úr héraðsskólum landsins. Þeir litu margir hverjir á mötuneytið sem háborg matargerðarlistar að fenginni reynslu af héraðsskólamötuneytunum.

En ef manni leist ekki á matinn, sem vissulega var búið að borga fyrir, þá voru fáar leiðir færar. Það var hægt að rölta niður á Teríuna, heilsa upp á Símon – ég held að ég hafi varla komið svo inn á Teríuna þau fjögur ár sem ég var á Akureyri að Símon hafi ekki annaðhvort verið þar fyrir eða komið á meðan ég stóð þar við – eða rjómakökuöreigana, eins og Akureyrardeild KSML, kommúnistasamtakanna marx-leninista, var stundum kölluð og mun hafa stafað af því að einhvern tíma þegar meinfýsinn menntskælingur kom inn á Teríuna sat hálf deildin þar og gúffaði í sig tertusneiðum – og þarna gat svangt fólk fengið sér smurt brauð eða jafnvel vínarsnitsel með grænum baunum og rauðkáli, ef hungrið svarf harkalega að.

Og ef maður var óvenju vel stæður, dreifbýlisstyrkurinn nýkominn eða maður hafði unnið í fiski allt páskafríið, þá var hægt að bregða sér yfir götuna á Bautann og panta þar hamborgara eða eina helstu kúlinarísku sensasjón þessara ára, körfukjúkling, sem var eins og nafnið bendir til borinn fram í bastkörfu og borðaður með höndunum en ekki hnífapörum og þótti afar merkilegt. Hænsnfuglar voru náttúrlega óþekktir á matseðli mötuneytis MA og sáust þar ekki fyrr en aðrir höfðu tekið þar við sleifum. Þá fór fólk líka að fá grænmeti með matnum og aðrar nýmóðins tilfæringar. En þá varð matarreikningurinn líka öllu hærri.

Ég varð aldrei mikill Akureyringur í mér, sem sannast á því að ég man miklu betur eftir vondu veðri en góðu á Akureyri. Kannski vegna þess að ég var hér aldrei á sumrin. Hitt veit ég fyrir víst að það var alltaf gott veður í vorprófunum – þótt hún Geirþrúður reyndi að halda öðru fram í gær – og eftir að hafa legið í sólbaði og lesið í Stefánslundi, sem nú er horfinn, eða í Lystigarðinum, sem vonandi er enn á sínum stað, þá lá leiðin mjög oft niður í Brynju, þar sem fékkst besti ís í heimi og gengu af því sögur að það væri af því að ísvélin væri aldrei þvegin. Þetta mun hafa verið uppspuni en einhver galdur var þarna á ferðinni, ég hef bara einu sinni fengið ís sem mér fannst nálgast Brynjuísinn og það var í ísbúð í Búdapest sem er líka skrifað um í flestum ferðamannahandbókum um þá borg. Ég hef aldrei skilið hvers vegna Brynjuísnum hefur ekki verið gert jafnhátt undir höfði.

En reyndar hef ég ekki smakkað hann í 25 ár. Kannski er galdurinn horfinn, kannski var þetta aldrei annað en venjulegur ís. Það er svo margt sem maður miklar með sér með árunum, svo margt sem maður á ekkert að vera að reyna að endurupplifa og er best geymt sem minningar um tíma sem er löngu horfinn og kemur aldrei aftur.

Til dæmis komst ég að því í gær að það er bara ekkert varið í það lengur að láta sprauta á sig ísköldu vatni. En fólk þroskast misjafnlega og þeir sem finnst ennþá gaman í vatnsslag mega skemmta sér við það mín vegna. Fyrir okkur hin felst skemmtunin hins vegar í því að hitta gamla vini og félaga, rifja upp gömul kynni og verða tvítug aftur í anda en ekki í athöfnum. Það vona ég og veit að okkur hefur tekist að gera þessa helgi og mun takast hér í kvöld.

Góða skemmtun.

|

Talnagúgl

Hvernig getur Google gefið manni ,,niðurstöður 1-10 af um það bil 1"?

(Síðurnar sem fundust voru samtals 20.)

Og ég hélt að ég væri léleg í stærðfræði.

|

12.4.07

Tilviljun?

Og Vonnegut sálaður. Merkilegt eiginlega; ég sem var með frasann So it goes í kollinum í allan morgun.

Eða kannski ekki. Þetta er einn af mínum uppáhaldsfrösum og ég hef til dæmis nokkrum sinnum notað hann hér á blogginu.

En samt ...

|

Fyrir átta árum

Ég mundi eftir því áðan að það eru rétt rúmlega átta ár síðan ég byrjaði með póstlistann minn - sem var eins og þeir muna kannski sem voru á honum í rauninni blogg, allavega breyttist form og efni ekkert sértaklega mikið þegar ég skipti yfir í bloggið.

Í tilefni af því set ég hér óbreytt eitt af fyrstu bréfunum á listanum, sem var sent út fyrir réttum átta árum, 12. apríl 1999, og ber þess merki að ég hafði meiri tíma til að skrifa í þá daga ...

,,Sæl,

hér kemur síðari hlutinn af "bók vikunnar" eins og ég lofaði - eða hótaði - á föstudaginn. Ég á ekki von á að öllum áskrifendum listans sé gömul matargerð jafnhugleikin og mér en þeim til huggunar get ég lofað því að næsta bók verður af allt öðru sauðarhúsi.

Fyrsta uppskriftin, sem kemur úr ensku þrettándu eða fjórtándu aldar handriti er kallast Diversa servisia, er kannski eilítið framandlegri en þær sem ég sendi síðast og hefur líka þótt það á miðöldum, þar sem hún er kennd við Serki. Sjálfsagt hefur rétturinn orðið til þegar einhver enskur krossfari var að láta kokkinn sinn líkja eftir mat sem hann hafði fengið í Landinu helga - þannig urðu líka ýmsir þekktir bresk-indverskir réttir til á átjándu og nítjándu öld, þegar heimkomnir breskir liðsforingjar sem þjónað höfðu á Indlandi reyndu að kenna kokkunum sínum að elda indverskan mat með því hráefni sem þeim var tiltækt.

Í þessari uppskrift er byrjað á að búa til möndlumjólk, sem var mjög algeng í evrópskri matargerð á miðöldum af tveimur ástæðum: Hana mátti nota á föstunni, þegar mjólkurvörur voru óheimilar, og hún hentar mjög vel til að þykkja bæði súpur, sósur og eftirrétti. Hún er gerð þannig að malaðar möndlur eru hrærðar saman við heitt vatn eða soð, látnar standa drjúga stund, helst yfir nótt, og síðan er blandan síuð og allur vökvi pressaður úr möndlunum (þær má svo nota í bakstur og fleira).

Bruet of Sarcynesse

Tak þe lyre of þe fresch buf & ket it in al pecis, & bred, & fry yt in fresch gres. Tak it vp & drye it, & do yt in a vessel wyþ wyn & sugur & powdre of clowys. Boyl yt togedere tyl þe flesch have drong þe lycoure, & tak almande mylk & quibibz, macis & cloweys, and boyle hem togedere. Tak þe flesch & do þerto & messe it forth.

Serkneskur pottréttur

2 dl malaðar möndlur (helst nýmalaðar)
2 1/2 dl sjóðheitt vatn
1 kg nautakjöt, skorið í gúllasbita
4 skorpulausar brauðsneiðar, muldar smátt
4 msk feiti til steikingar (svínafeiti, olía eða smjör)
1 msk sykur
1/2 tsk negull
2 1/2 dl rauðvín
1 tsk kúbebpipar, malaður*)
1 tsk masi
1 tsk salt


*) Kúbebpipar er nánast ófáanlegur á Vesturlöndum. Í staðinn má nota blöndu af allrahanda og pipar, hálfa teskeið af hvoru.

Byrjað er á að búa til þykka möndlumjólk (sjá hér að ofan). Kjötinu velt upp úr brauðmylsnunni og það síðan brúnað í feitinni við meðalhita. Tekið af pönnunni jafnóðum og það hefur brúnast á öllum hliðum og sett í þykkbotna pott. Sykurinn og helmingurinn af neglinum (eða hvað? hvernig beygist þetta?) hrært út í víninu og hellt yfir kjötið. Lokað og látið malla við fremur hægan hita í um 45 mínútur, eða þar til kjötið er meyrt, og hrært öðru hverju. Ef meira en 2 msk af vökva eða svo er eftir í pottinum að suðutímanum loknum er lokið tekið af og soðið ögn lengur; vökvinn á ekki að vera alveg uppgufaður, en næstum því. Möndlumjólkinni hrært saman við ásamt kryddinu sem eftir var, hitað rólega að suðu og hrært á meðan, og síðan
borið fram.

-------

"Powdour fort" og "powdour douce" eru tvær kryddblöndur sem eru mjög algengar í miðaldauppskriftum en þessar blöndur virðast hafa verið mjög mismunandi og sennilega hefur hver matreiðslumaður haft sína eigin blöndu. Powdour douce er sambærilegt við brúnkökukrydd og höfundar Pleyn Delit nota blöndu úr jöfnum hlutföllum af kanel, kardimommum, kóríanderfræi og masa. Powdour fort er sterkari blanda sem minnir meira á franskt quatre épices eða jafnvel sumar útgáfur af karrídufti. Þar stinga höfundar bókarinnar upp á jafnri blöndu af negul (negli?), engifer, pipar, galangal (laos) og
kúbebpipar, en sé hann ekki til, sem hann ekki er, þá blöndu af allrahanda og pipar í staðinn. Hér er ein uppskrift þar sem báðar blöndurnar eru notaðar, úr Forme of Cury frá 14. öld - þrátt fyrir nafnið á þetta ekkert skylt við
nútímatartalettur:

Tartlettes

Take pork ysode and grynde it small with safroun; medle it with ayren, and raisouns of coraunce, and powdour fort and salt, and make a foile of dowhy and close the fars þerinne. Cast þe tartletes in a panne with faire water boilyng and salt. Take of the clene flessh with oute ayren & boile it in gode broth. Cast þer powdour douce and salt, and messe the tartletes in disshes & helde the sewe þeronne.

Svínakjötsfylltir deigbögglar í súpu

5 dl svínakjöt, soðið eða steikt og síðan hakkað
1/2 dl kúrennur
1/4 tsk salt
1 tsk "powdour fort"
1 egg, slegið
pastadeig, heimalagað eða keypt
5 dl kjöt- eða kjúklingasoð
1 tsk "powdour douce"


Helmingurinn af kjötinu settur í skál ásamt kúrennum, salti, "powdour fort" og eggi og hrært vel saman. Pastadeigið skorið í ferninga, um 5 sm á kant, brúnirnar bleyttar með vatni, teskeið af fyllingu sett á hvern ferning og hann brotinn saman í þríhyrning og brúnunum þrýst saman. Bögglarnir settir í sjóðandi saltvatn þar til pastað er soðið (örfáar mínútur). Afgangurinn af kjötinu hrærður út í soðinu ásamt "powdour douce" og salti. Hitað að suðu, deigbögglarnir settir út í og borið fram.

------

Ravioli er ítalskt að uppruna eins og allir vita en þó er það svo að elsta uppskriftin sem vitað er um er úr normönsku handriti frá tólftu öldu og hljómar einhvern veginn þannig:

Ravieles

Taktu fínt hveiti og sykur og búðu til pastadeig; taktu góðan ost og smjör og hrærðu þetta saman; taktu svo steinselju, salvíu og skalottlauk, saxaðu smátt, og settu saman við fyllinguna. Settu soðið ravioli-ið á rifinn ost og stráðu meiri rifnum osti yfir, og hitaðu það svo aftur.

Miðaldaútgáfan af lasagna bíður aftur á móti betri tíma - ég er að hugsa um að skrifa sérstakan lasagnapistil, ekki síst ef ég finn uppskrift að "the traditional sauce with testicles, liver and cockerel giblets", sem Antonio Carluccio segir frá í Complete Italian Food.

Nanna

|

Öflug hakkavél

Dæmi um hvað hugsun mín er matarmiðuð:

Ég sit hér í vinnunni og er að fletta í gegnum bláprent af bók þar sem er mikið af teikningum af ýmsum tækjum. Fór að virða eitt þeirra fyrir mér.

-Þetta er svolítið óvenjuleg hakkavél, hugsaði ég.

Svo las ég textann. Þetta var ekki hakkavél. Þetta var kjarnorkuofn.

Það er samt ákveðinn svipur ...

|

11.4.07

Engin lykilmanneskja lengur

Ef maður væri metinn eftir lyklavöldum, þá hefði ég nú heldur betur hrapað niður virðingastigann á örfáum mánuðum. Það er ekki svo langt síðan ég vissi varla lykla minna tal; nú er ég bara með tvo lykla á kippunni. Tekur því varla að ganga með kippu - eða jú, auðkennislykillinn náttúrlega.

Ég er meira að segja loksins búin að læra hvor lykillinn gengur að útidyrahurðinni og hvor að íbúðinni.

Ef ég man rétt gekk fyrsti lykillinn sem ég hafði völd yfir á ævinni að herbergi 12 á heimavist MA. Ég hafði aldrei lykil að húsi foreldra minna á Smáragrundinni, enda tíðkaðist ekki mikið að læsa húsum þar. (Og í þá daga komst ég líka út og inn um gluggann ef á þurfti að halda. Þótt þröngur væri.)

Merkilegt með manneskju sem er jafnutanviðsig og ég hvað mér hefur þó haldist vel á lyklum; held að ég hafi einu sinni glatað kippu og henni var stolið úr vasanum mínum á Garðsballi.

Hins vegar hef ég alla tíð verið dugleg við að gleyma lyklum og læsa mig úti. Þegar ég var í MA og leigði herbergi á Akureyri man ég að ég var einu sinni læst úti heila helgi; fékk þó að leggja mig á stofusófanum hjá Steingrími Sigfússyni, enda stóð yfir partí þar alla helgina eins og stundum áður, með briddsspili og bruggdrykkju.

Síðan þá hef ég reynt að eiga aukalykla einhvers staðar í geymslu, hvar sem ég hef búið.

|

Ljóskur

Jú, passar. Fréttin um barnsföður minnar innri ljósku er sú mest lesna á mbl.is núna. Nema hvað.

Hin aðalfréttin er um sköllóttu ljóskuna og rúmlega tveggja metra körfuboltamanninn.

|

10.4.07

Eftirhreytur - af ýmsu

Einkasonurinn kom röltandi á dögunum með bókakassa sem hafði fundist heima hjá honum; hafði orðið eftir þar þegar ég flutti í októberlok. Matreiðslubækur, nema hvað. Ítalía og eitthvað austur á Balkanskaga. Ég var nú ekkert búin að sakna þeirra en man reyndar að þegar ég var að raða upp í hillurnar á sínum tíma var ég eitthvað að tauta um að ég ætti víst færri ítalskar bækur en mig hafði minnt, ekki nema svona hillumeter. Eða áttatíu hillusentimetra, reyndar. En þarna kom skýringin; ég átti einmitt eins margar ítalskar bækur og mig minnti.

Ruglaði röðunarsísteminu náttúrlega alveg og sér ekki fyrir endann á því. Þetta kostar einhverjar tilfærslur sem ég hef ekki nennt að fara út í ennþá. Eins gott að það finnist ekki fleiri kassar.

Ég á reyndar ennþá eitt og annað á Kárastígnum sem ég er búin að nöldra í drengnum mánuðum saman að fara nú að koma með. Og annað sem ég veit ekki af, samanber bókakassann.

Aftur á móti hefur náttborðsskúffan mín hvergi komið fram eftir flutningana og enginn kannast við að hafa séð hana. Ég veit ekki alveg hvernig náttborðsskúffa bara hverfur sisvona en það gerðist samt. Eins gott að ég geymdi engin stórkostleg leyndarmál í henni (eða engin sem ég man eftir allavega). Ljósir hárlokkar af einkasyninum og innistæðulaus ávísun sem maður sem ég var einu sinni gift borgaði mér eitthvað með og ég geymdi til minja er það eina sem ég man eftir. Ég sé eftir lokkunum; hitt mátti allt missa sig.

|

Frétt fréttanna

Breaking news, stendur á skjánum á Sky. Results of Anna Nicole's paternity test to be revealed. Í beinni skilst mér.

Ég stend á öndinni.

Viljiði veðja hvað verður mest lesna fréttin á mbl.is á eftir?

|

Uppskriftir og albanskar þjóðhetjur

Neibb, ég er bara ekkert skáldlegri í mér í dag en ég var í gær. Svo að japönsku hækurnar fá líklega að fjúka.

Ég hefði kannski spreytt mig á þeim ef þetta hefði verið uppskrift í hækuformi og jafnvel til söngs eins og þessar sem ég minntist á hér og hér. Ekki að ég hefði samt farið að syngja þær, neineinei.

Samt minnir mig að ég hafi einhvern tíma séð uppskriftahækur. Eins gott að ljóðelski kokkurinn var ekki með þær, þá hefði ég neyðst til að setja mig í skáldastellingar. Ég er nú einu sinni margfaldur afkomandi séra Hannesar á Ríp, sem orti rímur af Skanderbeg Epirótarkappa, þjóðhetju Albana. Eitthvað hlýt ég að hafa erft frá honum ...

|

9.4.07

Kokkahækur

Æi, ég held ég segi þetta gott í kvöld. Nenni ekki að þýða meira. Það er hvort eð er lítið eftir annað en japanska ljóðið. Sem ég er alvarlega að hugsa um að sleppa. Ég legg einhvern veginn ekki í einhverjar kokkahækur. Ekki núna.

Kannski samt á morgun, ef ég verð í skáldlegra skapi.

En nú er það Lost, Heroes og CSI. Mánudagskvöld eru mín sjónvarpskvöld.

|

Millahverfið

Ég er alltaf að sjá það betur og betur hvað ég gerði mikil reyfarakaup þegar ég keypti hér á Grettisgötunni.

Fyrir utan það náttúrlega hvað mér líkar vel hérna.

Ég keypti í haust á 214 þúsund krónur fermetrann. Nú er verið að auglýsa allar íbúðirnar hér í næsta húsi við mig - mér sýnist verðið á þeim yfirleitt vera um 425 þúsund á fermetra.

Ókei, það er reyndar ekki Philip Starck-klósett hérna. Og svalirnar eru útfrá baðherberginu og snúa í norður. En samt ...

(Það er reyndar einmitt hægt að sjá téðar svalir á neðstu myndinni í fasteignaauglýsingunni, það eru þær efri á græna húsinu.)

Annars sá ég eitt þegar ég var að skoða fasteignaauglýsingar áðan (nei, ég er ekki í neinum fasteignahugleiðingum, var bara að athuga hvort væri ekki farið að auglýsa íbúðirnar í nágrannahúsinu): Fyrir tæpum tveimur árum rak ég augun í algjöra draumaíbúð (eða hún var það fyrir mig) í fasteignaauglýsingu. Ég var ekkert í neinum íbúðaskiptahugleiðingum þá en fór samt að velta því fyrir mér hvort ég réði við að kaupa hana. Hún kostaði 25 millur. Eftir að hafa lagst rækilega undir feld var ég komin að þeirri niðurstöðu að ég gæti þetta líklega en þegar ég fór að athuga málið hafði íbúðin selst daginn áður.

Núna sá ég þessa íbúð auglýsta aftur. Ekkert búið að gera við hana það ég gæti séð. Það voru settar 45 milljónir á hana.

En þegar ég fór að skoða nýju myndirnar af íbúðinni fannst mér hún einhvern veginn ekki líkt því eins spennandi lengur. Ég er ekki einu sinni viss um að ég væri til í að borga 25 milljónir fyrir hana núna.

En ... búhú ... ég hefði getað grætt 20 millur ...

|

Þjóðarsálin

Það má ýmislegt segja um moggabloggið en eitt stendur þó upp úr. Hvort það er kostur eða ókostur skal ósagt látið.

Það sýnir hvað íslenska þjóðarsálin er smá í sér.

|

Páskaminning

Skrítið hvernig ákveðnar minningar - ekki endilega merkilegar - koma alltaf upp í hugann á ákveðnum dögum.

Á öðrum degi páska dettur mér ævinlega hann Ágúst í hug. Ágúst var nágranni okkar hér á árum áður og mikill vinur einkasonarins, ári eldri en hann. Enginn sérstakur hófsemdarmaður í lífsnautnum og mér skilst reyndar að það hafi ekkert breyst á unglings- og fullorðinsárum, því miður.

Ætli hann hafi ekki verið fimm ára þegar hann kom í heimsókn á annan í páskum einu sinni sem oftar og ég spurði:

-Jæja, Gústi minn, fékkstu stórt páskaegg?

Og fékk svarið: -Já. Ég át það allt í gær. Ég fékk drullu.

Með sérstakri og þungri áherslu á síðasta orðið. Ég spurði ekki frekar.

|

Ályktun:

Ég fer ekki aftur inn á YouTube í dag. Annars verður mér nefnilega ekkert úr verki fyrst ég fann þetta.

|

8.4.07

Páskamáltíðin

Páskamatseðillinn: Tómatsúpa með papriku, basilíku og parmesanflögum; grillaður humar með hvítlauk og steinselju; lambalæri (steikt í þrjú korter, látið standa á hlýjum stað í klukkutíma, sett aftur í ofninn í korter) með portobello-sveppum, sykurbaunum, brúnuðum kartöflum (fyrir Heklu) og salati; súkkulaðibúðingur með berjum. Bara ekkert slæmt. Við drukkum nú bara afgangsvín úr afmælisveislunni með, það var ekkert slæmt heldur.

Barnabörnin vildu náttúrlega ekki sjá tvo fyrri réttina frekar en ég bjóst við en borðuðu þá seinni með bestu lyst og Sauðargæran kom til mín á eftir og spurði um uppskriftina að súkkulaðibúðingnum. Man nú ekki eftir að það hafi gerst fyrr.

Ég, gagnlega barnið, einkasonurinn, uppáhaldstengdasonurinn og frænkurnar tvær sem voru í mat sátum svo lengi að spjalli eftir matinn. Sauðargæran horfði á körfubolta í pólska sjónvarpinu inni í stofu en systir hans sat við borðið með okkur og pússaði silfur af miklum móð. Ég lofaði henni að næst þegar ég ætti verulega áfallið silfur sem mikið þyrfti að pússa skyldi ég geyma það vandlega handa henni. Aðspurð um hvort henni þætti gaman að pússa silfur harðneitaði hún því en vildi samt ekki fara fyrr en hún var búin að pússa alla servíettuhringina að utan sem innan.

En hér er annars uppskriftin að súkkulaðibúðingnum sem Sauðargæran fékk:

Súkkulaðibúðingur


150 g 70% súkkulaði
150 g suðusúkkulaði
2 msk Cointreau (má sleppa)
6 egg
4 msk sykur
100 ml rjómi


Súkkulaðið og líkjörinn brætt gætilega í vatnsbaði og látið kólna ögn. Eggin aðskilin og rauðurnar þeyttar mjög vel með sykrinum. Súkkulaðinu þeytt saman við smátt og smátt. Hvíturnar stífþeyttar, kúfaðri matskeið hrært rösklega saman við súkkulaðiblönduna og síðan er afganginum af hvítunum blandað gætilega saman við með sleikju. Rjóminn stífþeyttur og blandað gætilega saman við með sleikju. Búðingnum hellt í skálar/ská og látinn standa í kæli í a.m.k. 2 klst. Skreyttur með berjum (ég notaði rifsber, kívíber skorin í tvennt og jarðarber).

|

Hvað er á seyði?

Þýðingin enn og aftur ...

Ég er í vandræðum með sous vide, veit einhver hvort til er íslensk þýðing á því?

(Sous vide-matreiðsla er það þegar það sem á að elda er vakúmpakkað og síðan látið liggja í heitu vatni - hvergi nærri sjóðandi - þar til það er hæfilega eldað. Ég hef fengið frábæran mat eldaðan á þennan hátt en líka bölvað óæti.)

Allavega, það eina sem mér dettur í hug er seyðing eða eitthvað slíkt. Hvað hétu aftur plastpokarnir sem einu sinni voru til og hægt var að sjóða í? Seyðir eða eitthvað svoleiðis, var það ekki?

|