Flottur strákur ...

Michael Phelps hefði getað unnið fimm gullverðlaun í viðbót, það breytir því ekki að það verður ekki hann sem fólk man eftir af þessum Ólympíuleikum. Það verður Usain Bolt.

Ég laumaðist niður á kaffistofu til að kveikja á sjónvarpinu og sjá hann hlaupa. Varð fyrir áfalli þegar ég komst að því að ég er líklega mesta íþróttaáhugamannsekja Forlagsins, allavega var enginn að horfa nema ég.

Tóbaksbúðin

Ég gekk framhjá búð einni á leiðinni heim og ákvað að líta aðeins inn. Gekk einn hring og fór að skoða. Fann brátt væga reykingastybbu og datt í hug að akkúrat dúkarnir sem ég var að skoða hefðu nú ekkert gott af að liggja þarna og taka í sig reykjarlykt.

Þegar ég var að ganga út varð reykurinn mun meira áberandi og þegar ég gekk framhjá afgreiðsluborðinu sá ég að afgreiðslukonan, sem var að afgreiða viðskiptavini og fleiri biðu, var að reykja sígarettu. Og hafði ekki einu sinni lagt hana frá sér í öskubakka, heldur hélt hún á henni á meðan hún stimplaði inn í kassann og tók við peningum, og púaði framan í viðskiptavinina.

Ég hugsa að ég sneiði alveg hjá þessari búð á næstunni.

Tilviljanakennd fótbrot

Hér sit ég og fletti í gegnum lokapróförk að bók sem er að fara í prentsmiðju. Aftan við miðja bók kemur þar sögu að aðalsöguhetjan fótbrotnar, eða er fótbrotinn af vondum bófum. Og akkúrat þegar ég er að bera saman leiðréttingar á þeirri síðu kemur samstarfskona mín og færir mér þau tíðindi að umbrotsmaðurinn sem á að fá handritið til lokaleiðréttinga hafi fótbrotnað um helgina.

Tilviljun? Tja ...

... já.

Hvenær urðu íþróttamennirnir svona ungir ...?

Fyrstu Ólympíuleikarnir sem ég sá eitthvað af í sjónvarpi voru þeir í München 1972, sjónvarpið var ekki komið norður 1968. Þeir voru reyndar ekki í beinni útsendingu, ég man ekki hvenær þær hófust en það var mun seinna - á Moskvuleikunum kannski? En allavega, íþróttastjörnurnar sem maður sá þá voru harðfullorðið fólk. Mark Spitz bara kall (22 ára) og meira að segja litla stelpan Olga Korbut var eldri en ég.

(Fyrst ég nefni Mark Spitz og það var nú verið að slá metið hans í nótt: Ég held að næstum allir viti hvernig hann leit út, í fötum og án. Ármann segist ekki mundu þekkja Michael Phelps í fötum; ég var einmitt að hugsa um í gær að ég mundi líklega ekki einu sinni þekkja hann á sundskýlunni.)

Svo fullorðnaðist ég nú og á leikunum í Moskvu og LA voru íþróttamennirnir meira og minna á mínum aldri. Daley Thompson (þeir gerast nú varla flottari) til dæmis svotil jafnaldri minn. Eins í Seoul - stórstjörnurnar þar, fríkið hún FloJo heitin, Carl Lewis, steratröllið Ben Johnson, þetta var fólk á mínum aldri eða allavega svo lítið yngra að ég tók ekki eftir því.

Svo kom Barcelona 1992 og allt í einu fannst mér íþróttamennirnir dálítið ungir ... Og í Atlanta 1996 stóð ég mig að því að hugsa um suma þeirra: hmm, ég gæti alveg verið mamma hans/hennar. Linford Christie var að vísu enn að keppa og komst í úrslit 100 metra hlaupsins þótt hann væri orðinn afi. En í Sidney og ég tala nú ekki um Aþenu hefði ég ábyggilega getað verið mamma flestra frjálsíþróttakeppendanna. Nema náttúrlega Merlene Ottey.

Og núna sé ég einn og einn keppanda sem er það ungur að ég gæti sem best verið amma hans ...

Aftur einn

Æi, er þetta ekki dæmigert fyrir Ólaf greyið? Hann fær að kveðja borgarstjóraembættið með því að klippa á borða á Skólavörðustígnum - á sama tíma og Íslendingar spila æsispennandi leik við Dani og allir eru heima að horfa.

Ég var reyndar ekki að horfa. En fór heldur ekki að fylgjast með Ólafi klippa.

Hvað verður um Sølvu?

Og þýðir þetta svo að við fáum ekki að heyra í söngkonunni Sølvu Ford, sérlegum boðsgesti Ólafs fráfarandiborgarstjóra, á Menningarnótt? Var það þess vegna sem blaðamannafundinum um dagskrána, sem átti að vera í dag, var frestað?

Hanna Birna verður bara að bjóða Georg Eystaná í staðinn.

Þjónustuviðskiptafulltrúastjórar

Ég kem aldrei nokkurntíma í banka. Minn aðalbankareikningur hefur frá því fyrir meira en tuttugu árum verið í Vesturbæjarútibúi Búnaðarbankans, seinna KB-banka, nú Kaupþings, enda var það á þeim litla bletti í Vesturbænum þar sem flestir mínir vinnustaðir hafa verið allan þann tíma. Á meðan herleiðingin upp á Höfða stóð yfir flutti það svo yfir á Hótel Sögu. Síðan eru einhver ár en ég hef aldrei komið þangað. Aldrei nokkurntíma. Ekki átt nokkurt erindi, ég hef getað afgreitt allt gegnum netið. Jú, og kannski einu sinni eða tvisvar með símtali við þjónustuverið.

Ég áttaði mig á þessum bankaókunnugleika mínum núna í hádeginu þegar ég þurfti að ganga erinda húsfélagsins, reyndar í öðrum banka, leitaði um allt að þjónustufulltrúa en fann ekki og komst svo að því að einhverntíma í öllu góðærinu á síðustu árum hafa þjónustufulltrúar breyst í viðskiptastjóra. Sem segir nú sitt.

Ég hafði ekki haft hugmynd um þessa merku þróun. Sem segir líka sitt um fjármálafávisku mína. En fór að velta því fyrir mér hvort samdrátturinn í viðskiptalífinu yrði nú til þess að þeir breyttust aftur í þjónustufulltrúa.

Ég fékk reyndar fína þjónustu hjá viðskiptastjóranum. Það vantaði ekki.

Borgarstjórnargósentíð

Mikið held ég að þetta borgarstjórnartímabil með öllum sínum meirihlutum og borgarstjórum og allíönsum og bakstunguhnífasettum eigi eftir að verða vinsælt í gettubeturkeppnum og spurningaspilum framtíðarinnar.

Af ýmsum frömum

Segiði mér nú eitt - það má meira en vera að ég hafi drepið á þetta áður en það fer alltaf jafnmikið í taugarnar á mér - eru einhverjir, bara einhverjir aðrir en al-alsvæsnustu prófarkalesarar sem skrifa meðfram í tveimur orðum eins og stafsetningarorðabókin vill að maður geri? Og eru einhver minnstu rök fyrir því að skrifa með fram en svo aftur umfram?

Spyr sú sem ekki veit. (Ég gúglaði "með fram" og fékk vissulega 15.400 niðurstöður en það voru mestanpart einhverjir sem spiluðu með Fram eða héldu með Fram eða buðu sig hér með fram eða voru ekki með fram að jólum eða sýndu fíflsku með fram(ferði sínu) eða tóku sængina sína með fram í stofu eða blökuðu slæðum með fram og aftur eða samþykktu eitthvað með fram komnum athugasemdum eða fylgdust með fram að útskrift ...)

Ef einhver sér texta eftir mig þar sem eitthvað er með fram einhverju, þá er þar hryðjuverk prófarkalesara á ferðinni.

Sama gildir um fyrirfram og - ég ætlaði að skrifa fleiri fröm en þau eru víst ekki mikið fleiri - en jæja, ýmis önnur orð sem ég stræka á að skrifa í tveimur orðum.

Grilldagur á Forlaginu

Ég lykta eins og - tja, eins og grillhús? Það fer allavega ekki á milli mála að ég var að grilla ofan í staffið í hádeginu. Kjúklingafillet maríneruð í sólþurrkuðum tómötum, hvítlauk og fleiru. Það voru keyptar pylsur líka; ég sagðist grilla þær samkvæmt pöntun en samt trúði ég því ekki að einhverjir vildu pylsur á eftir og þegar ég var loksins sest með minn eigin kjúkling sá ég að það voru fjórir eða fimm komnir í kringum grillið að kljást við pylsugrillunina.

Grillið (sem tilheyrir raunar húsráðendum í íbúðinni fyrir ofan en er notað með góðfúslegu leyfi þeirra) hefur verið töluvert brúkað í sumar og nú eru uppi áform um að fjárfesta í nýju grilli fyrir næsta sumar. Alveg er ég til með að standa grillvaktina nokkrum sinnum. Nema aðrir hljóta að ráða við pylsurnar. Trúi ekki öðru.

Andlit og englasöngur

Skil ekki alla þessa hneykslun á Kínverjum af því að þeir eru búnir að fatta það sem allir aðrir höfðu gert fyrir langalöngu: Fallegt fólk kemur betur út í mynd en fólk sem getur sungið. Þótt það séu börn. Sæt lítil stelpa sem ekki getur sungið er betra andlit útávið en feit lítil stelpa með skakkar tennur þótt hún syngi eins og engill.

Þetta hefur mér lengi verið ljóst, enda er ég feit með skakkar tennur. Get reyndar alls ekki sungið en ég get eldað. Og hef fengið að heyra það oftar en einu sinni að ég sé ekki nógu ung og sæt til að vera í sjónvarpi. Útvarpi kannski ... Og ég kaupi það alveg. Ég gæti í mesta lagi virkað sem önnur af Two Fat Ladies. Allavega þegar einhver fékk þá brilljant hugmynd um árið að Gestgjafinn ætti að vera með matreiðsluþátt, þá var aðalmálið að finna andlit þáttarins. Og það gat sko ekki verið ég. Sem ég var reyndar mjög sátt við því þetta átti að vera hipp og kúl þáttur. Mér fer ekkert vel að vera hipp og kúl.

En annars eru nú sjö ára kínverskar stelpur krúttlegar upp til hópa, líka þótt þær séu þybbnar og jafnvel illa tenntar, svo að þetta var nú óþarfi hjá Kínverjunum. En svosem ekki meiri ástæða til að hneykslast á því en ýmsu öðru.