(function() { (function(){function c(a){this.t={};this.tick=function(a,c,b){var d=void 0!=b?b:(new Date).getTime();this.t[a]=[d,c];if(void 0==b)try{window.console.timeStamp("CSI/"+a)}catch(l){}};this.tick("start",null,a)}var a;if(window.performance)var e=(a=window.performance.timing)&&a.responseStart;var h=0=b&&(window.jstiming.srt=e-b)}if(a){var d=window.jstiming.load;0=b&&(d.tick("_wtsrt",void 0,b),d.tick("wtsrt_","_wtsrt", e),d.tick("tbsd_","wtsrt_"))}try{a=null,window.chrome&&window.chrome.csi&&(a=Math.floor(window.chrome.csi().pageT),d&&0=c&&window.jstiming.load.tick("aft")};var f=!1;function g(){f||(f=!0,window.jstiming.load.tick("firstScrollTime"))}window.addEventListener?window.addEventListener("scroll",g,!1):window.attachEvent("onscroll",g); })();

Konan sem kyndir ofninn sinn

Eldhúsreyfarar miðaldra matargúrús á Skólavörðuholtinu

8.9.07

Smjörlausar sögur

Ég var að lesa mér aðeins til um danska rithöfundinn Hans Scherfig og meðal annars um smásögurnar sem hann skrifaði undir dulnefni í vikublaðið Ude og hjemme fyrir frú Drusse (Tove Kjarval) í upphafi ferils síns. Þær komu fyrir nokkru út á bók. Svona sögur voru skrifaðar til að eiga fyrir salti í grautinn (Hans Kirk kallaði þær ,,spisekammernoveller") og máttu ekki fjalla um hvað sem var:

,,Kravene til novellerne var, at de gerne måtte være mystiske, uhyggelige, kriminalagtige og ikke handle om smør, da ejeren af bladet var margarinefabrikant." (úr ritdómi í Arbejderen)

Mér datt nú í hug þekktasti útgefandi landsins hér á árum áður, smjörlíkisframleiðandinn Ragnar í Smára. Skyldi hann nokkurn tíma hafa sett rithöfundum það skilyrði að bækur þeirra mættu ekki fjalla um smjör?

Held varla.

|

Hvernig gerir maður erfðaskrá?

Segiði mér nú eitt, þið sem vit hafið á: Hvað þarf til að erfðaskrá sé lögleg? Er nóg að skrifa hana á rúðustrikað blað, undirrita hana og fá tvo votta (þurfa þeir að uppfylla önnur skilyrði en að vera sjálfráða og ekki sjálfir á meðal erfingja?), eða er betra að nota löggiltan skjalapappír og hvaðeina? Eða verður að fá lögfræðing í málið?

Nei, ég er ekki dauðvona og ég er ekki að fara að gera erfðaskrá. Ég er heldur ekki búin að kynnast einhverju forríku gamalmenni sem ég ætla að plata til að arfleiða mig að einbýlishúsi, hlutabréfum, frímerkjasafni og Kjarvalsmálverkum (I wish). Og ég er ekki að skrifa sakamálasögu þar sem plottið snýst allt um vafasama erfðaskrá.

Mig langar bara að vita þetta.

Reyndar fór ég að velta því fyrir mér á dögunum hvort ég ætti kannski að gera erfðaskrá, svona til að vera við öllu búin, en svo áttaði ég mig á því að ég á þessa tvo lögerfingja sem hljóta að geta komið sér saman um að skipta reytunum eftir mig jafnt. Ég held að ég eigi ekki margt sem þau mundu bæði hafa ágirnd á - ekki eftir að kökudósin með myndinni af danska fótboltalandsliðinu 1986 hvarf út úr dæminu, en það var reyndar uppáhaldstengdasonurinn sem ásældist hana og fékk, ekki gagnlega barnið.

Ég var einmitt að spyrja þau um daginn hvað ég ætti að gera við matreiðslubókasafnið þegar ég færi á elliheimili, gefa það á safn eða hvað; gagnlega barninu var hundsama og vildi ekki sjá neitt af því en einkasonurinn áskildi sér allan rétt til að kemba í gegnum það áður en því yrði fargað.

|

7.9.07

Ostur og reikningslist

Ég var að reyna að setja inn komment á þessa færslu en það var alveg sama hvað ég reyndi, stærðfræðin mín fékkst ekki samþykkt - ef ég sagði að 10+0 væri 10 eða 7+8 væri 15 eða 6+3 væri 9 kom alltaf ,,sorry, your math skills do not seem ..." eða eitthvað. Hmm.

En hér er færslan allavega.

Fetaostur var reyndar upprunalega yfirleitt gerður úr sauðamjólk og er það reyndar enn þótt geita- og kúamjólk sé einnig notuð.

Grikkir háðu fetastríð innan Evrópusambandsins í meira en áratug sem lauk með því að Evrópudómstóllinn úrskurðaði 25. okt. 2005 að feta-heitið mætti einungis nota um ost framleiddan á ákveðnum svæðum í Grikklandi, úr grískri mjólk og með ákveðnum aðferðum.

ES- og EES-þjóðir fengu smáaðlögunartíma en eftir (að mig minnir) 15. okt. nk. mega ostar framleiddir utan Grikklands ekki heita feta. Hvort íslenskir framleiðendur - Mjólkursamsalan og Mjólka - sleppa með að kalla ostana sína Dalafeta, Léttfeta o.þ.h. á eftir að koma í ljós.

Ég talaði um þetta í útvarpsþætti (Víðsjá) í sumar og benti þá einmitt á til skýringar á viðhorfi Grikkja að það væri ekki víst að Íslendingum stæði á sama um að það yrði farið að markaðssetja einhverjar mjólkurafurðir undir heitinu skyr - eins og nú hefur komið á daginn.

|

6.9.07

Lifað á loftinu

,,Breatharians" bárust í tal í vinnunni í dag. Það kom upp úr dúrnum að með því að kenna þetta sem víðast er sennilega hægt að leysa öll hungurvandamál heimsins á einu bretti.

Já, og vandamál tengd vatnsskorti ... og svefnvandamál ... og ég veit ekki hvað og hvað:


The Breatharian, because he takes no foods into the body, therefore, essentially has no further need for water either, as water appears to be the cleanser, and since the stuff which is cleansed from the body (food products and their toxic by-products) are no longer present in the body, there is essentially no further need for the cleanser, water.

A Breatharian should sleep very little, to none at all. A Breatharian should be among the most powerful of folks, not necessarily in muscular strength, but in the ability to go and go and keep on going, when others would have long since had to stop for food, water, and rest.


Nema það yrði náttúrlega lítil þörf fyrir mig og mína sérþekkingu lengur ef þetta yrði almennt.

|

Enginn er spámaður ... hjá afkomendum sínum

Einn af stóru kostunum við mína fjölskyldu er að þau kippa manni alltaf niður á jörðina. Það er lítil hætta á að ég ofmetnist.

Ég hef áður sagt sögu af einkasyninum í þessu samhengi; hún er hér.

Áðan sátum við eftir að hafa gætt okkur á gröfnum ærvöðva, kartöflu-moussaka og heimagerðum ís og Boltastelpan fletti Mannlífi. Stansaði við bloggaragreinina og fór að lesa í henni. Staldraði við eitthvað og tautaði:

-Af hverju ert þú alltaf í svona bestu bloggararnir eitthvað? Bloggið þitt er ekkert skemmtilegt!

|

5.9.07

Kona á tímamótum

Ég held að það sé komið að vatnaskilum í lífi mínu.

Ég byrjaði nefnilega áðan að horfa á Bráðavaktina. Gafst upp eftir fimm mínútur og slökkti. Í fyrsta skipti í - hvað, fjórtán ár? Og ég sem er búin að horfa á svotil hvern einasta þátt (ef ég er á landinu) og fræðast mjög um barkaþræðingar og rifjaglennur. En, eins og einmitt barst í tal í vinnunni í morgun - það hefur held ég aldrei verið minnst á til dæmis þvagleggi í Bráðavaktinni. Þeir eru líklega ekki nógu sexí. Öfugt við barkaþræðingar og rifjaglennur.

En nú er ég semsagt að hugsa um að hætta þessu.

Já, ég veit. Ég á mér ekkert líf.

Sem var einmitt það sem ég hugsaði þegar ég las umsögnina um mig í blogggrein Mannlífs, sem Gurrí færði mér þegar hún kom í mat áðan: Þessi kona á sér ekkert líf.

Og nú er ég komin í mótsögn við sjálfa mig því hvernig geta orðið vatnaskil í því sem ekkert er ...?

Best ég hætti áður en ég fer að verða heimspekileg. Það fer mér ekki.

|

Miðbæjarmanneskjan

Mikið er ég nú fegin því að vera ekki á bíl og búa ekki (eða vinna) í úthverfi, miðað við allar umferðaröngþveitislýsingarnar sem maður er að heyra þessa dagana. Og sögur sumra vinnufélaga af því hvað þeir voru lengi á leiðinni.

Í hvert skipti sem ég hef gengið kaupum og sölum undanfarin ár eða einhverjar breytingar hafa verið í aðsii í vinnunni (nú, eða gerst óvænt, svona eftir atvikum), þá hef ég sagt það sama: ,,Mér er hundsama, bara á meðan ég er ekki flutt upp á Höfða."

Reyndar var ég einu sinni flutt upp á Höfða og þá kom í ljós að það var rétt hjá mér að um það var mér alls ekki sama. Þannig að það endurtekur sig ekki.

Það er búið að fullvissa mig um að ég þurfi ekki að hafa neinar áhyggjur af því í þessu síðasta umróti. Og þá er ég sátt.

|

Bush-útgáfan

Flags of Our Fathers - Bush-útgáfan.

|

4.9.07

Tilraunastarfsemi í ísskápum

Það er eiginlega kominn tími á að gera eitthvað við ísskápinn í vinnunni. Veit samt ekki alveg hvort einhver er að gera svona tilraun þar.

Skápurinn er þó hátíð hjá ísskápnum á Iðunni forðum daga. Ég man að einu sinni sá ég að ekki yrði lengur dregið að fara í allsherjarhreingerningu á honum þegar ég rakst á poka sem ég vissi að tilheyrði manneskju sem var hætt fyrir 11 mánuðum.

Það var lifrarpylsa í honum.

Einkasonurinn, sem þá var ungur (ca. 9 ára) og áhugasamur um ýmis vísindi var nýbúinn að eignast smásjá sem hann vantaði sárlega eitthvað til að skoða í. Ég benti honum á að þarna væri nú ýmislegt til að stúdera. Hann stakk nefinu inn í skápinn og sagði neitakk.

Eftir þetta tók ég að mér að þrífa ísskápinn af og til og setti einfalda reglu: Ég hendi öllu sem er komið meira en tvo mánuði fram yfir síðasta söludag eða er orðið grænt. Eða kemur sjálft á móti manni þegar skápurinn er opnaður.

Fín regla.

|

Rasískur fellibylur

,,Indíánum ráðlagt að flýja Felix," er efsta fyrirsögnin á mbl.is þessa stundina. Jahjarna, ekki vissi ég að það væri einhver kynþáttamismunun í gangi hjá fellibyljum ... eða ætli indíánar séu viðkvæmari fyrir þeim en aðrir?

Reyndar sé ég að ferðamenn eru að flýja líka undan Felix en það kemur ekki fram hvort þeim hafi verið ráðlagt það sérstaklega.

|

3.9.07

Matvendni

Ég var áðan að lesa þráð á útlendu matarspjalli þar sem fólk var að nefna eitthvað eitt (eða nokkrar fæðutegundir) sem það borðaði alls ekki. Þá var átt við ,,venjulegan" mat - ekki endilega mjög algengan en allavega ekki furðulegan (dæmi: filippseyskt balut, sem í augum Íslendinga er eitthvað svipað og kæstur hákarl í augum flestra útlendinga).

Ég var matvönd þegar ég var krakki og matvendni er nokkuð landlæg í minni fjölskyldu. Nú orðið borða ég nokkurn veginn allt nema reykta ýsu og það hefur ekkert með bragðið að gera. Og það sem er bragðbætt með möndludropum reyni ég að forðast þótt mér þyki ekta möndlubragð gott. Annars held ég að ég borði svo til allt sem er borið fyrir mig. Að minnsta kosti ef annað er ekki í boði.

Segið mér nú - þ.e. þau ykkar sem ekki eruð matvönd og eruð fljótari að telja upp það sem þið borðið ekki en það sem þið borðið - hvaða venjulegan mat/hráefni þið borðið alls ekki. Súrmatur og annað gamalt íslenskt ekki meðtalið, það er svo algengt.

|

Greind á hálfvirði

Ég hef nokkrum sinnum tekið greindarpróf á netinu að gamni. Fæ yfirleitt nokkurn veginn sömu niðurstöðu, einhvers staðar mjög nálægt 133. Sem lítur vel út nema ég las einu sinni að 133 úr netgreindarprófi væri ámóta og 100 úr venjulegu greindarprófi. Svo að ekki telst ég tæk í Mensu út á það.

En nú var ég að fá tilboð um greindarprófsniðurstöður á útsölu:

Dear Nanna,

Good news from IQTest.com:

We're having a sale! Your Complete Personal Intelligence Profile is now available at half price!

Click here to purchase the Complete Personal Intelligence Profile for the sale price of just $4.98.

This general score is free, of course, and now you can purchase the Complete Personal Intelligence Profile and the Certificate of Intelligence at the sale price of $4.98. The sale price includes the 13 individual scores, the full explanations, and the Certificate of Intelligence!

Spurning hvort ég á að fjárfesta í greindarvottorði á hálfvirði.

|

2.9.07

Meira um svið

Út af sviðaumræðu hér ögn neðar, þá datt mér í hug að setja inn grein um svið sem ég skrifaði fyrir nokkrum árum.

Sviðamessa var tyllidagur sem haldinn var sumstaðar hérlendis fyrr á tíð, annaðhvort á allraheilagramessu, 1. nóvember, eða á fyrsta vetrardag, og þá var borðað mikið af sviðum. Þau voru þá einmitt orðin hæfilega bragðmikil eftir að hafa beðið í nokkra daga ósviðin eftir sláturtíð, en það þótti gera þau bragðmeiri. Nú tíðkast ekki að láta hausana bíða en það gæti verið góð hugmynd að bjóða til sviðamessu einhverntíma á haustdögum, sjóða nokkra sviðakjamma og bera fram á gamla móðinn með kartöflustöppu – og prófa svo kannski nokkrar nýstárlegar og óvenjulegar uppskriftir frá öðrum löndum, því að af þeim er nóg til.

Hausar af lömbum og fullorðnu fé hafa án efa verið hafðir til matar á Íslandi frá fyrstu tíð og er talað um það í fornum ritum að hausar séu sviðnir. Íslendingar halda iðulega að þeir séu allt að því einir um að borða svið þótt margir hafi heyrt minnst á norsk smalahovud og viti e.t.v. til þess að arabaþjóðir hafa kindarhausa á boðstólum. Fæstum dettur hins vegar í hug að leita að sviðauppskriftum í matreiðslubókum vestrænna þjóða.

Sannleikurinn er þó sá að hausar af lömbum og fullorðnu fé hafa frá ómunatíð verið hafðir til matar hvarvetna þar sem sauðfjárrækt var stunduð, enda var ekki venja að ætilegir bitar væru látnir fara til spillis, og víða þóttu þeir hið mesta lostæti og stundum besti bitinn af skepnunni. Í heimildum frá Rómarveldi hinu forna er lambahausum lýst sem miklu góðgæti. Sumstaðar á Balkanskaga, í Miðausturlöndum og víðar tíðkaðist að slátra sauðkind þegar hátíð var haldin eða góðir gestir komu og þá var öldungi fjölskyldunnar eða heiðursgestinum oft færður hausinn til matar – eða kannski bestu bitarnir af honum, sem yfirleitt voru tungan og augun. Annars er dálítið misjafnt hvort augun eru borðuð með og stundum eru þau stungin út áður en hausinn er seldur. Bandarísk kona sem verslar oft í kjörbúð í einu af úthverfum Chicagoborgar, þar sem mikið er um fólk af grískum og armenskum uppruna, hefur sagt mér að þar megi yfirleitt fá kindahausa og er þá búið að stinga úr þeim augun og líma eins konar plástur fyrir tóftina.

Þótt nú séu það líklega aðallega innflytjendur frá löndum þar sem sviðaát er algengt – t.d. Mexíkó, Baskalandi og Arabalöndum – sem festa kaup á sviðum í Bandaríkjunum og öðrum vestrænum löndum hefur það ekki alltaf verið svo. Flestar eldri matreiðslubækur frá þessum löndum innihalda uppskriftir að kindahausum. Það er sama hvort flett er upp í bandarískum, breskum, dönskum eða þýskum matreiðslubókum frá 19. öld og fyrstu árum 20. aldar, alls staðar er að minnsta kosti ein uppskrift að sviðarétti. Oft eru þetta sviðasúpur, þar sem hausinn er soðinn með grænmeti og kryddjurtum og síðan er kjötið tekið af beinunum og sett aftur í súpuna. Þess má geta að sviðasúpa (lamb’s head broth) var á boðstólum um borð í ólánsskipinu Titanic – en að vísu aðeins á öðru farrými.

Einnig var algengt í þessum löndum að sjóða hausinn, taka kjötið af beinunum, velta því upp úr brauðmylsnu og steikja á pönnu eða glóðarsteikja, og slík uppskrift er til dæmis í fyrstu íslensku matreiðslubókinni, Einföldu matreiðsluvasakveri fyrir heldri manna húsfreyjur, sem út kom árið 1800. Svipaða rétti má finna í dönskum og norskum matreiðslubókum frá þeim tíma og síðar (og í Svíþjóð eru gotlenskir lammskallar enn tilreiddir á þennan hátt) en ólíklegt er að þessi aðferð hafi orðið útbreidd hérlendis. Íslensk sviðamatreiðsla varð aldrei mjög fjölbreytt.

Þó var fleira til en soðin svið og sviðasulta, sem flestir kannast við. Sviðin voru ekki borðuð ný nema á haustin, en annars var algengast að súrsa þau þegar búið var að sjóða þau og geyma þannig allan veturinn. Einnig var töluvert um að þau væru söltuð ofan í tunnu og jafnvel reykt, eins og gert er við smalahovud í Noregi. Hins vegar virðist ekki mikið um að gerðir hafi verið súpur eða grautar úr soðinu, eins og algengt var t.d. á Bretlandseyjum. Hjaltlendingar elda sheep’s heed brö – þeir taka sviðinn haus og leggja í bleyti í nokkrar klukkustundir, sjóða hann svo þar til hann er meyr, taka þá kjötið af beinunum og setja aftur í pottinn ásamt gulrótum, lauk, næpum og fínmöluðu haframjöli og sjóða þar til grænmetið er meyrt. Svipaðar súpur voru áður algengar í Skotlandi og Norður-Englandi.

Svið eru ýmist borin fram heit eða köld. Þeir sem ekki borða svið nema á þorrablótum þekkja þau ef til vill bara köld og ég hef heyrt fólk sem á að kunna skil á mat halda því fram að Íslendingar borði sviðin sín ævinlega köld en það er vitaskuld ekki rétt. Þar sem svið eru enn hversdags- eða sunnudagsmatur eru þau oftast borin fram sjóðheit, en afgangar eru svo bornir fram kaldir næsta dag. Í Anatólíu í Tyrklandi má kaupa köld svið á götum úti og járnbrautarstöðvum en þar eru þau líka einnig höfð heit til morgunverðar á markaðsdögum. Svo tíðkast víða að búa til sviðasultu, sem er þá vitaskuld borðuð köld, og er hún þá iðulega vel krydduð.

Hausarnir eru stundum flegnir en einnig er algengt víða um lönd að klippa og svíða af þeim ullina og skafa þá síðan og þvo vel, eins og gert er hér á landi. Þetta er t.d. gert í Tíbet, þar sem soðin svið, luggo, eru borin fram á nýársdag. Tíbetskir búddatrúarmenn borða reyndar ekki svið fremur en annað kjöt en þeir móta gjarna kindarhaus úr deigi og setja hann á altarið sem nýársfórn sína. Þeir sem ekki eru grænmetisætur svíða hausana hins vegar og sjóða þá við hægan eld ásamt lauk, hvítlauk, pipar, chilipipar og túrmeriki og e.t.v. ýmsu grænmeti og bera svo réttinn fram heitan. Í Alsír og Egyptalandi er hausinn sviðinn, penslaður með kryddlegi og steiktur í ofni þar til hann er vel meyr. Í Sýrlandi er hausinn aftur á móti fleginn, soðinn með lauk, lárviðarlaufi, pipar og þurrkuðum límónum eða sítrónum og síðan er kjötið tekið af beinunum og borið fram í súpunni, eða gerð úr honum sviðasulta. Svipað er gert á Kýpur en þar er sósu úr eggjum og sítrónusafa oftast þeytt saman við soðið og búin til súpa sem nefnist souppa patchia. Albanska sviðasúpan paçe koke er hins vegar bragðbætt með paprikudufti, hvítlauk og ediki.

Þótt svið séu hátíðamatur í mörgum löndum er þó ekki svo alls staðar. Í ýmsum Evrópulöndum voru þau fremur flokkuð sem heimilismatur, ódýr og góður en ekki eitthvað sem borið var fyrir gesti eða finna mátti á matseðlum veitingahúsa. Þó eru t.d. til trattoriur í Róm og víðar á Mið-Ítalíu sem bjóða á vorin upp á ofnsteikta eða grillaða hausa af unglömbum, kryddaða með rósmaríni og hvítlauk. En Ítalinn Pellegrino Artusi segir í hinni frægu bók sinni, Vísindi í eldhúsinu og listin að borða vel, þegar hann er búinn að lýsa testicciuola d’agnello, lambahausum soðnum með hvítlauk, steinselju og tómatmauki: ,,Þetta er ekki réttur til að bera fyrir gesti en fyrir fjölskylduna er hann ódýr og bragðgóður. Ljúfasti bitinn er í kringum augað.”

Artusi þótti ekkert að því að borða augað en svo er sannarlega ekki um alla og í matreiðslubókum sem innihalda sviðauppskriftir er oft forðast að minnast á augað til að ofbjóða engum. Í The Food of Greece eftir Vilma Liacouras Chantiles segir til dæmis: ,,Auk heilans og tungunnar er þriðji góði bitinn á kjammanum. En lesandinn verður sjálfur að leita að honum ef hann þekkir hann ekki nú þegar.” Aðrir gera mikið úr augnaátinu – kannski til að sýna hreysti sína og karlmennsku. Þegar Svíar borða lammskallar stinga þeir gjarna út augað, setja það í glas, hella brennivíni yfir og steypa svo öllu í sig í einum teyg.

Í erlendum uppskriftum er heilinn gjarna eldaður með hausnum, eða þá tekinn úr og hafður í sérstaka rétti sem margir þykja lostæti. Þetta ver einnig gert hér á landi fyrr á tíð en Íslendingar voru þó að mestu hættir að borða heila, löngu áður en hætt var að selja hann með sviðunum. Hið sama hefur gerst víða erlendis. Þarna er bæði um að ræða breyttan smekk og á síðari árum einnig ótta manna við kúariðu og skylda sjúkdóma, sem talið er að hugsanlega geti tengst neyslu á heilum. Hérlendis voru heilar m.a. notaðir í soðkökur eða heilastöppu en erlendis er hann t.d. skorinn í sneiðar og steiktur, lagður í kryddlög, hafður í eggjakökur og í margvíslega aðra rétti.

Hérlendis fylgir tungan alltaf með hausnum og er soðin með honum en víða erlendis er hún oft skorin úr og notuð í sérstaka rétti sem þykja oftast mikið lostæti. Algengast er líklega að sjóða tungurnar og bera þær fram t.d. í kryddaðri tómatsósu eða annarri góðri sósu, ofnsteikja þær með grænmeti, eða sjóða þær og bera fram kaldar í kryddlegi úr ólífuolíu, sítrónusafa og kryddjurtum.

(uppskriftir sem fylgdu greininni upphaflega, ætti að vera hægt að finna þær inni á www.lambakjot.is)


Krydduð sviðasúpa frá Kúvæt (með kanel, engifer, kardimommum, lauk, hvítlauk, tómatmauki o.fl.)

Gufusteikt svið frá Alsír (krydduð með hvítlauk, kummini, kúmeni og sítrónum)

Ofnsteikt grísk svið (krydduð með sítrónusafa, tómatmauki og oregano)

Ofnsteikt ítölsk svið með brauðmylsnuþekju

|

Bróderingar



Sagði ég ekki frá því um daginn að ég væri farin að bródera fyrir framan sjónvarpið? Verst hvað ég var rösk við þetta, nú vantar mig eitthvað að gera.

Spurning hvort ég á næst að taka fyrir risastóran borðdúk.

Eða veggteppi. Hmm, mig vantar einmitt eitthvað á stofuvegginn. Þyrfti samt helst að vera risastór matarmynd, ég er orðin leið á blómum og fiðrildum í bili.

|