Tilviljun?

Og Vonnegut sálaður. Merkilegt eiginlega; ég sem var með frasann So it goes í kollinum í allan morgun.

Eða kannski ekki. Þetta er einn af mínum uppáhaldsfrösum og ég hef til dæmis nokkrum sinnum notað hann hér á blogginu.

En samt ...

Fríða er ekki að gera sig

Fyrir eitthvað tveimur árum hlaut starfsmannafélagið hérna nafnið Fríða til heiðurs Fríðu Björnsdóttur, sem starfaði hjá Fróða um árabil og var lengi trúnaðarmaður. Fríða er reyndar einn þeirra íslensku blaðamanna sem á hvað lengstan starfsferil - hún var blaðamaður númer átta síðast þegar ég vissi og hefur sjálfsagt færst eitthvað ofar á listann síðan þá.

Fríða hætti hér fyrir rúmu ári. Núna síðustu mánuði hafa orðið svo miklar mannabreytingar hjá Fróða - afsakið, Birtíngi - að blessunin hún Fríða virðist flestum gleymd; allavega kom í pósti frá starfsmannafélaginu í morgun beiðni um uppástungu að nýju nafni á félagið þar sem Fríða sé ,,ekki að gera sig".

So it goes.

Áframhaldandi niðurrif

Mér líst ekki alveg á blikuna.

Niðurrifsstarfsemin sem ég minntist á fyrir nokkrum vikum hélt áfram um verslunarmannahelgina og ég rataði varla þegar ég kom í morgun. Veggirnir á minni skrifstofu halda enn en hver veit hve lengi það verður? Reynir er að vísu farinn vestur á firði að undirbúa nýtt fjölmiðlaveldi en Kristján Þorvalds virðist ætla að feta í fótspor hans með útþenslustarfsemina og nú er búið að gera dyr á vegginn milli Vikunnar og Mannlífs. Veit ekki hvort á að sameina blöðin, hvort Kristján ætlar að ritstýra báðum eða hvað er í gangi. Og nú er ég - eða skrifstofan mín - örugglega næst á dagskrá; ég er búin að gjóa augum á norðurvegginn hérna við hliðina á mér oftsinnis í dag til að athuga hvort sé nokkuð byrjað að saga í hann. Eða allavega bora göt. Eins gott að ég er að hætta.

Og þegar ég kom í morgun var ruslagámur fyrir utan og búið að henda í hann fjölda af fínu þrjátíuprósentdýrari mahónískrifborðunum hans Magga Hregg. Sic transit gloria mundi. Þegar batteríið í ljósaborðinu sem ég var að vinna með sprakk og sýra slettist á handlegginn á mér og á borðið stúderaði forstjórinn skemmdirnar á skrifborðinu nákvæmlega og hafði mörg orð um en spurði ekki einu sinni hvort ég væri illa brennd. Svona voru nú skrifborðin fín.

Í staðinn eru komin minni, þægilegri og á flestan hátt betri skrifborð. Ég er samt ennþá með stóra mahónískrifborðið sem kemst eiginlega alls ekki fyrir á skrifstofunni minni. Annars var ég að átta mig á því að við Magga á símanum erum líklega einu starfsmenn Fróða sem sitja enn í sömu skrifstofu og við sama skrifborð og þegar við fluttum hingað fyrir hálfu öðru ári. Og við erum báðar að hætta.

So it goes, eins og Vonnegut sagði.

Við Margrét drottning eigum greinilega við sama vandamál að stríða. Nema hún er greinilega mun verr farin en ég, enda töluvert eldri. Og ég er bara fín í bakinu. Ennþá.

Annars er þarna talað um að blessuð konan hafi farið í nokkrar skurðaðgerðir vegna gigtarinnar. Þegar mér var sagt að ég væri með slitgigt í hnjánum fylgdi það sögunni að við því væri bara ekkert að gera (nema taka liðamín), þetta væri bara eðlilegt slit. En ég er náttúrlega ekki drottning, kannski hefði ég verið drifin í aðgerð ef svo væri.

So it goes.