(function() { (function(){function b(g){this.t={};this.tick=function(h,m,f){var n=void 0!=f?f:(new Date).getTime();this.t[h]=[n,m];if(void 0==f)try{window.console.timeStamp("CSI/"+h)}catch(q){}};this.getStartTickTime=function(){return this.t.start[0]};this.tick("start",null,g)}var a;if(window.performance)var e=(a=window.performance.timing)&&a.responseStart;var p=0=c&&(window.jstiming.srt=e-c)}if(a){var d=window.jstiming.load; 0=c&&(d.tick("_wtsrt",void 0,c),d.tick("wtsrt_","_wtsrt",e),d.tick("tbsd_","wtsrt_"))}try{a=null,window.chrome&&window.chrome.csi&&(a=Math.floor(window.chrome.csi().pageT),d&&0=b&&window.jstiming.load.tick("aft")};var k=!1;function l(){k||(k=!0,window.jstiming.load.tick("firstScrollTime"))}window.addEventListener?window.addEventListener("scroll",l,!1):window.attachEvent("onscroll",l); })();

Konan sem kyndir ofninn sinn

Eldhúsreyfarar miðaldra matargúrús á Skólavörðuholtinu

23.5.07

Ufsílon og annarrar gráðu jöfnur

(Ég ætlaði að byrja þessa færslu á að segja Sko en svo áttaði ég mig á því að helvítis Sko-auglýsingagaurinn er búinn að eyðileggja það alveg og ég á kannski aldrei eftir að nota sko aftur. Halldór Laxness hefði nú verið hress með það - held ég.)

Allavega. (Þangaðtil einhver eyðileggur allavega líka, og ég man ekki hvort Dóri hafði einhverja skoðun á því orði. Örugglega.) Ármann viðurkennir fordóma gagnvart fólki sem kann ekki y-reglur. Sem er bara gott mál, ég er heldur hlynnt fordómum af þessu tagi. Tek þá allavega fram yfir aðra fordóma.

En ég fór að velta þessu fyrir mér og komst að þeirri niðurstöðu að ég kann barasta engar ufsílonreglur. Eða ég man allavega ekki eftir neinum slíkum. Reyndar kann ég nánast engar málfræði- eða stafsetningarreglur nema sk-regluna. Ég hef aldrei getað lært neinar svona reglur og reyndar aldrei séð tilganginn í því. Ég veit svona nokkurn veginn hvar á að skrifa ufsílon og hvar ekki en að ég kunni einhverjar reglur um það er af og frá.

Það hefur í áranna rás reynst álíka vonlítið verk að kenna mér málfræði, setningafræði og þess háttar og að troða í mig algebru. Ég veit að það er til eitthvað sem heitir germynd, miðmynd og þolmynd en ég þarf að hugsa mig lengi lengi um til að muna hvað er hvað - ef ég man það þá. Ég hef aldrei - og þessu trúa næstum engir - getað komið því inn í hausinn á mér hvað frumlag og andlag eru og það þótt prófessorinn bróðir minn hafi skrifað lærðar bækur um setningafræði. (Samt er enginn hissa á að ég skuli ekkert vita um rafmagn þótt Gunna systir sé rafmagnsverkfræðingur. Skrítið.)

Allt þetta er mér einfaldlega sem lokuð bók og ég kann enga skýringu á því. Það er ekki vegna þess að ég hafi ekki reynt. Mikil ósköp. En ég rekst einfaldlega á vegg. Rétt eins og í stærðfræðinni. Ég veit ekki hvað annarrar gráðu jafna er. Þótt stærðfræðikennarinn minn í sjötta bekk í menntó hafi sett sér það markmið um haustið að eyða vetrinum í að kenna mér það. Og var hann þó enginn aukvisi. Heilinn í mér er bara ekki gerður fyrir svoleiðis.

Samt hef ég nú komist af án þess að kunna að reikna þessar fjandans jöfnur. Og ég er búin að vinna fyrst og fremst með texta í hátt í þrjátíu ár. Það hefur bjargast þrátt fyrir skort á ufsílonreglukunnáttu og öðru slíku.

|